توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤١١ - مصرف زكات

كار يا ملك يا سرمايه خود را به مصرف مخارج برساند.

مسأله ١٩٣٧- فقيرى كه خرج سال خود و عيالاتش را ندارد، اگر خانه‌اى دارد كه ملك او است و در آن نشسته يا وسيله سوارى دارد چنانچه بدون اينها نتواند زندگى كند، اگر چه براى حفظ آبرويش باشد، مى‌تواند زكات بگيرد و همچنين است اثاث خانه و ظرف و لباس تابستانى و زمستانى و چيزهايى كه به آنها احتياج دارد و فقيرى كه اينها را ندارد اگر به اينها احتياج داشته باشد، مى‌تواند از زكات خريدارى نمايد.

مسأله ١٩٣٨- فقيرى كه ياد گرفتن صنعت براى او مشكل نيست؛ بنابر احتياط واجب بايد ياد بگيرد و با گرفتن زكات زندگى نكند، ولى تا وقتى كه مشغول ياد گرفتن است، مى‌تواند زكات بگيرد.

مسأله ١٩٣٩- به كسى كه قبلًا فقير بوده و يا اينكه معلوم نباشد فقير بوده يا نه و مى‌گويد فقيرم، اگر چه انسان از گفته او اطمينان پيدا نكند مى‌توان زكات داد.

مسأله ١٩٤٠- كسى كه مى‌گويد فقيرم و قبلًا فقير نبوده، چنانچه از گفته او اطمينان پيدا نشود، احتياط واجب آن است كه به او زكات ندهند، مگر اينكه شخص ثقه‌اى شهادت دهد كه فقير است.

مسأله ١٩٤١- كسى كه بايد زكات بدهد، اگر از فقيرى طلبكار باشد مى‌تواند طلبى را كه از او دارد، بابت زكات حساب كند.

مسأله ١٩٤٢- اگر فقير بميرد و مال او به اندازه قرضش نباشد، انسان مى‌تواند طلبى را كه از او دارد بابت زكات حساب كند، بلكه اگر مال او به اندازه قرضش باشد و ورثه قرض او را ندهند يا به جهت ديگر انسان نتواند طلب خود را بگيرد، نيز مى‌تواند طلبى را كه از او دارد، بابت زكات حساب كند.