توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٧٩ - ١ - منفعت كسب

مسأله ١٧٩١- اگر در يك سال منفعتى نبرد، نمى‌تواند مخارج آن سال را از منفعتى كه در سال بعد مى‌برد كسر نمايد.

مسأله ١٧٩٢- اگر در اول سال منفعتى نبرد و از سرمايه خرج كند و پيش از تمام شدن سال منفعتى به دستش آيد، نمى‌تواند مقدارى را كه از سرمايه برداشته از منافع كسر كند و فقط مؤنه (مصارف) تجارت را مى‌تواند از او كسر كند.

مسأله ١٧٩٣- اگر مقدارى از سرمايه در تجارت و مانند آن از بين برود و از باقيمانده آن منافعى ببرد كه از خرج سالش زياد بيايد مى‌تواند مقدارى را كه از سرمايه كم شده از منافع كسر نمايد.

مسأله ١٧٩٤- اگر غير از سرمايه چيز ديگرى از مالهاى او از بين برود، نمى‌تواند از منفعتى كه به دستش مى‌آيد آن چيز را تهيه كند، ولى اگر در همان سال به آن چيز احتياج داشته باشد، مى‌تواند در بين سال از منافع كسب آن را تهيه نمايد و خمس ندارد.

مسأله ١٧٩٥- اگر در تمام سال منفعتى نبرد و براى مخارج خود قرض كند، مى‌تواند از منافع سالهاى بعد مقدار قرض خود را بدهد و همچنين اگر در اول سال براى مخارج خود قرض كند و پيش از تمام شدن سال منفعتى ببرد مى‌تواند مقدار قرض خود را از آن منفعت اداء نمايد و اگر قرض را ادا ننمود تا آنكه سال بر منفعت گذشت مى‌تواند مقدار آن را از آن منفعت كسر نمايد، ولى ديگر پرداخت آن قرض از منافع سال آينده از مخارج سال آينده محسوب نخواهد شد.

مسأله ١٧٩٦- اگر براى زياد كردن مال يا خريدن ملكى كه به آن احتياج ندارد قرض كند، نمى‌تواند از منافع كسب آن قرض را ادا نمايد، بلى اگر مالى را