توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٥٦ - كفاره روزه

بنابر احتياط مستحب زن نيز يك كفاره بدهد.

مسأله ١٦٩٠- اگر روزه‌دار در ماه مبارك رمضان با زن روزه‌دار خود كه خواب است جماع نمايد، يك كفاره بر او واجب مى‌شود و روزه زن صحيح است و كفاره هم بر او واجب نيست.

مسأله ١٦٩١- اگر مرد زن خود را يا زن شوهر خود را اكراه كند كه غير از جماع كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند بجا آورد، بر هيچ يك از آنها كفاره واجب نيست.

مسأله ١٦٩٢- كسى كه بواسطه مسافرت يا مرض روزه نمى‌گيرد، نمى‌تواند زن روزه‌دار خود را اكراه به جماع كند، ولى اگر او را اكراه نمايد، كفاره بر مرد نيز واجب نيست.

مسأله ١٦٩٣- انسان نبايد در بجا آوردن كفاره كوتاهى كند، ولى لازم نيست فوراً آن را انجام دهد.

مسأله ١٦٩٤- اگر كفاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را بجا نياورد چيزى بر آن اضافه نمى‌شود.

مسأله ١٦٩٥- كسى كه بايد براى كفاره يك روز شصت فقير را طعام بدهد، نمى‌تواند به هر كدام از آنها بيشتر از يك مد كه تقريبا ده سير است طعام بدهد يا يك فقير را بيشتر از يك مرتبه سير نمايد و زيادى را از كفاره حساب نمايد، ولى مى‌تواند براى هر يك از عيالات فقير اگر چه صغير باشند يك مد به آن فقير بدهد.

مسأله ١٦٩٦- كسى كه قضاى روزه رمضان را گرفته، اگر بعد از ظهر عمداً كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بايد به ده فقير هر كدام يك مد كه تقريباً ده سير است طعام بدهد و اگر نمى‌تواند، سه روز روزه بگيرد.