توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٥٥ - كفاره روزه

در مسأله (٢٦٦٢) ذكر خواهد شد.

مسأله ١٦٨٢- اگر روزه‌دار به گفته كسى كه مى‌گويد مغرب شد و اعتماد به گفته او نيست افطار كند و بعد بفهمد مغرب نبوده است يا شك كند كه مغرب بوده است يا نه، قضا و كفاره بر او واجب مى‌شود.

مسأله ١٦٨٣- كسى كه عمداً روزه خود را باطل كرده، اگر بعد از ظهر مسافرت كند يا پيش از ظهر براى فرار از كفاره سفر نمايد، كفاره از او ساقط نمى‌شود، بلكه اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پيش امد كند نيز كفاره بر او واجب است.

مسأله ١٦٨٤- اگر عمداً روزه خود را باطل كند و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا مرضى براى او پيدا شود، احتياط اين است كه كفاره را بدهد و بعيد نيست كه در اين صورت كفاره واجب نباشد.

مسأله ١٦٨٥- اگر يقين كند كه روز اول ماه رمضان است و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده كفاره بر او واجب نيست.

مسأله ١٦٨٦- اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا اول شوال و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود اول شوال بوده كفاره بر او واجب نيست.

مسأله ١٦٨٧- اگر روزه‌دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‌دار است جماع كند، چنانچه زن را اكراه كرده باشد، كفاره روزه خودش و روزه زن را بايد بدهد و اگر زن به جماع راضى بوده، بر هر كدام يك كفاره واجب مى‌شود.

مسأله ١٦٨٨- اگر زنى شوهر روزه‌دار خود را اكراه كند كه با او جماع نمايد، واجب نيست كفاره روزه شوهر را بدهد.

مسأله ١٦٨٩- اگر روزه‌دار در ماه رمضان، زن خود را اكراه به جماع كند و در بين جماع، زن راضى شود، بنابر احتياط واجب بايد مرد دو كفاره بدهد و