توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٩١ - نماز مسافر

مى‌خواهد ده روز در محلى بماند، مادامى كه به آن محل نرسيده نمازش قصر است.

مسأله ١٣٢٩- هر گاه شهر در بلندى باشد كه از دور اهل آن ديده شود يا به قدرى گود باشد كه اگر انسان كمى دور شود اهل آن را نبيند كسى كه از اهالى آن شهر مسافرت مى‌كند، وقتى به اندازه‌اى دور شود كه اگر آن شهر در زمين هموار بود، اهلش از آنجا ديده نمى‌شد، بايد نماز خود را شكسته بخواند و نيز اگر پستى و بلندى راه بيشتر از معمول باشد بايد ملاحظه معمول را بنمايد.

مسأله ١٣٣٠- اگر از محلى مسافرت كند كه اهل ندارد، وقتى به جايى برسد كه اگر آن محل اهل داشت، از آنجا ديده نمى‌شد، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٣١- اگر به قدرى دور شود كه نداند صدايى را كه مى‌شنود صداى اذان است يا صداى ديگر، بايد نماز را شكسته بخواند ولى اگر بفهمد اذان مى‌گويند و كلمات آن را تشخيص ندهد، بايد تمام بخواند.

مسأله ١٣٣٢- اگر به قدرى دور شود كه اذان خانه‌ها را نشنود و اذان شهر را كه معمولًا در جاى بلند مى‌گويند بشنود، نبايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٣٣- اگر به جايى برسد كه اذان شهر را كه معمولًا در جاى بلند مى‌گويند نشنود ولى اذان ى را كه در جاى خيلى بلند مى‌گويند بشنود، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٣٤- اگر چشم يا گوش او يا صداى اذان غير معمولى باشد در محلى بايد نماز را شكسته بخواند كه چشم متوسط اهل شهر را نبيند و يا گوش متوسط صداى اذان معمولى را نشنود.

مسأله ١٣٣٥- اگر موقعى كه سفر مى‌رود شك كند كه به حد ترخص‌