توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٨٧ - نماز مسافر

مسأله ١٣٠٨- كسى كه با ظالم مسافرت مى‌كند، اگر ناچار نباشد و مسافرت او كمك به ظالم در ظلمش باشد، بايد نماز را تمام بخواند و اگر ناچار باشد يا مثلًا براى نجات دادن مظلومى با او مسافرت كند، نمازش شكسته است.

مسأله ١٣٠٩- اگر به قصد تفريح و گردش مسافرت كند، سفر او حرام نيست و بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٠- اگر براى لهو و خوشگذرانى به شكار رود، حرام نيست، ولى نمازش تمام است و چنانچه براى تهيه معاش و يا غرض علمى و يا عقلايى ديگرى به شكار رود، نمازش شكسته است و همچنين است اگر براى كسب و زياد كردن مال برود.

مسأله ١٣١١- كسى كه براى معصيت سفر كرده، موقعى كه از سفر بر مى‌گردد، چنانچه جزء سفر اول محسوب نشود مانند اينكه با فاصله باشد و يا از ابتدا قصد برگشت نداشته و توبه كرده و برگشتن به تنهايى هشت فرسخ باشد بايد نماز را شكسته بخواند و احتياط مستحب آن است كه در صورتى كه توبه نكرده هم شكسته و هم تمام بخواند و همچنين است اگر براى شكار لهوى باشد و برگشتن به حد مسافت باشد.

مسأله ١٣١٢- كسى كه سفر او سفر معصيت است، اگر در بين راه از قصد معصيت برگردد، چنانچه باقيمانده راه هشت فرسخ باشد يا چهار فرسخ باشد و بخواهد برود و چهار فرسخ برگردد، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٣- كسى كه براى معصيت سفر نكرده، اگر در بين راه قصد كند كه بقيه راه را براى معصيت برود، بايد نماز را تمام بخواند، ولى نمازهايى را كه شكسته خوانده در صورتى كه مقدار گذشته به قدر مسافت بوده صحيح است و