توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٨٨ - نماز مسافر

الّا احتياط واجب آن است كه آن نمازها را اعاده نمايد.

شرط ششم- آنكه از كسانى نباشد كه خانه شان همراه خودشان است مانند صحرانشينهايى كه در بيابانها گردش مى‌كنند، و هر جا آب و خوراك براى خود و حشمشان پيدا كنند مى‌مانند، و بعد از چندى به جاى ديگر مى‌روند و اين گونه افراد در اين مسافرتها بايد نماز را تمام بخوانند.

مسأله ١٣١٤- اگر يكى از صحرانشينها براى پيدا كردن منزل و چراگاه حيواناتشان سفر كند، چنانچه بابنه و دستگاه باشد نماز را تمام بخواند و الّا چنانچه سفر او هشت فرسخ باشد، نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٥- اگر صحرانشين براى زيارت يا حج يا تجارت و مانند اينها مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند.

شرط هفتم- آنكه شغل او مسافرت نباشد، بنابر اين شتردار و راننده و چوبدار و كشتيبان و مانند اينها اگر چه براى بردن اثاثيه منزل خود مسافرت كنند، بايد نماز را تمام بخوانند و ملحق مى‌شود به كسى كه عملش سفر است كسى كه عملش در جاى معينى است ولى انجام آن متوقف بر آن است كه در هر هفته يكى دو روز و يا بيشتربه آنجا سفر نموده و برگردد، مانند كسى كه اقامتش در جايى است و كارش در جاى ديگر مانند رفتن براى شغل و يا تحصيل و يا تدريس.

مسأله ١٣١٦- كسى كه شغلش مسافرت است، اگر براى كار ديگرى مثلًا براى زيارت يا حج مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند، ولى اگر مثلًا شوفر اتومبيل خود را براى زيارت كرايه بدهد، و در ضمن خودش هم زيارت كند بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣١٧- حمله دار؛ يعنى كسى كه براى رساندن حاجيها به مكه‌