توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٣١ - سجود

باشد اشكال ندارد.

مسأله ١٠٧٠- در سجده بايد كف دست را بر زمين بگذارد، ولى در حال ناچارى پشت دست هم مانعى ندارد و اگر پشت دست ممكن نباشد بنابر احتياط بايد مچ دست را به زمين بگذارد و چنانچه آن را هم نتواند، تا آرنج هر جا را كه مى‌تواند به زمين بگذارد و اگر آن هم ممكن نيست گذاشتن بازو كافى است.

مسأله ١٠٧١- در سجده بايد دو انگشت بزرگ پاها را به زمين بگذارد و اگر انگشتهاى ديگر پا، يا روى پا را به زمين بگذارد يا بواسطه بلند بودن ناخن، شست به زمين نرسد نماز باطل است و اگر روى شست يا باطن آن را به زمين بگذارد كافى است، ولى كسى كه جاهل بوده و خيال مى‌كرده نمازش صحيح است و يا غافل بوده و پس از اداء نماز متوجه شده است، نمازش اعاده ندارد اما اگر در حين عمل تردد و شك داشته باشد اعاده لازم است.

مسأله ١٠٧٢- كسى كه مقدارى از شست پايش بريده، بايد بقيه آن را به زمين بگذارد و اگر چيزى از آن نمانده يا اگر مانده خيلى كوتاه است، بنابر احتياط بايد بقيه انگشتان را بگذارد و اگر هيچ انگشت ندارد، هر مقدارى كه از پا باقى مانده به زمين بگذارد.

مسأله ١٠٧٣- اگر به طور غير معمول سجده كند، مثلًا سينه و شكم را به زمين بچسباند يا پاها را دراز كند، اگر چه هفت عضوى كه گفته شد به زمين برسد، بنابر احتياط مستحب بايد نماز را دوباره بخواند، ولى اگر طورى دراز بكشد كه سجده صدق ننمايد نماز او باطل است.

مسأله ١٠٧٤- مهر يا چيز ديگرى كه بر آن سجده مى‌كند، بايد پاك باشد، ولى اگر مثلًا مهر را روى فرش نجس بگذارد، يا يك طرف مهر نجس باشد و