توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢١١ - نيت

نيّت‌

مسأله ٩٥٢- انسان بايد نماز را به نيّت قربت، يعنى براى انجام دادن فرمان خداوند عالم بجا آورد و لازم نيست نيّت را از قلب خود بگذراند يا مثلًا به زبان بگويد: چهار ركعت نماز ظهر مى‌خوانم قربةً إلى اللَّه.

مسأله ٩٥٣- اگر در نماز ظهر يا در نماز عصر نيّت كند كه چهار ركعت نماز مى‌خوانم و معين نكند ظهر است يا عصر، نماز او باطل است و نيز كسى كه مثلًا قضاى نماز ظهر بر او واجب است، اگر در وقت نماز ظهر بخواهد آن نماز قضا يا نماز ظهر را بخواند بايد نمازى را كه مى‌خواند در نيّت معين كند.

مسأله ٩٥٤- انسان بايد از اول تا آخر نماز به نيّت خود باقى باشد، پس اگر در بين نماز به طورى غافل شود كه اگر بپرسند چه مى‌كنى؟ نداند چه بگويد، نمازش باطل است.

مسأله ٩٥٥- انسان بايد فقط براى انجام امر خداوند عالم نماز بخواند، پس كسى كه ريا كند؛ يعنى براى نشان دادن به مردم نماز بخواند نمازش باطل است، خواه فقط براى مردم باشد يا خدا و مردم هر دو را در نظر بگيرد.

مسأله ٩٥٦- اگر قسمتى از نماز را براى غير خدا بجا آورد نمازش باطل است، بلكه اگر نماز را براى خدا بجا آورد، ولى براى نشان دادن به مردم در جاى مخصوصى مثل مسجد يا در وقت مخصوصى؛ مثل اول وقت يا به طرز مخصوصى مثلًا با جماعت نماز بخواند نمازش باطل است و بنابر احتياط مستحب اگر جزء مستحب را نيز مثل قنوت براى غير خدا بجا آورد نماز را تمام كرده بعد نماز را اعاده كند.