خشنودى خويش مقدّم بدارم، و نيكى‌اى را كه در حقّ من مى‌كنند، اگر چه اندك باشد، بسيار بشمارم، و نيكىِ خود در حقّ آنان را اندك بدانم، اگر چه بسيار باشد. بار خدايا! صدايم را بدر برابر آنان آهسته بنما. سخنم را خوش بدار. خويم را نرم كن. دلم را به ايشان مهربان گردان، و مرا نسبت به آنان، با مدارا و دلسوز قرار ده. بار خدايا! از زحمات آن دو، براى تربيت من سپاس‌گزارى كن، و آن دو را بر گرامى داشتنم، پاداش ده، و همچنان كه در خُردسالى‌ام از من نگهدارى كرده‌اند، تو نيز از آنان نگهدارى كن. بار خدايا! هر آزارى كه از من به ايشان رسيده، يا هر ناخوشايندى‌اى كه از من ديده‌اند، يا هر حقّى كه از آنان پايمال كرده‌ام، سبب ريختن گناهان آن دو و علوّ درجاتشان و فزونىِ حَسَناتشان قرار ده. اى كسى كه بدى‌ها را به چندين برابر خوبى، تبديل مى‌كنى!

بار خدايا! هر سخنى كه آن دو در آن، بر من تعدّى كرده‌اند، يا هر رفتار زياده‌رَوانه‌اى كه با من كرده‌اند، يا هر حقّى كه از من تضييع نموده‌اند، يا هر گونه كوتاهى‌اى كه در انجام دادن وظيفه‌شان نسبت به من كرده‌اند، همه را بر آن دو بخشيدم و از آنان گذشت كردم. از تو نيز درخواست مى‌كنم كه از سر تقصيراتشان در گذرى؛ چرا كه من، درباره خود نسبت به آن دو، بدگمان نيستم [و قطعاً بدِ مرا نمى‌خواسته‌اند]، و متّهمشان نمى‌كنم كه در نيكى به من، كُندى‌اى كرده باشند، و از آنچه در حقّ من كرده‌اند، دلگير نيستم، اى خداوندگار من! زيرا حقّ آن دو بر من، واجب‌تر، سابقه احسانشان به من، بيشتر، و لطفشان به من، بزرگ‌تر از آن است كه‌

بخواهم آنان را عادلانه قصاص كنم، يا با ايشان، مقابله به مثل نمايم؛ چون اگر چنين كنم- اى معبود من-، پس، سال‌ها زحمت ايشان براى پرورش من چه مى‌شود؟ و رنج و زحمت فراوانشان در راه مراقبت از من، كجا مى‌رود؟ و آن همه سختى‌اى كه به جان خريدند تا من در گشايش [و آسايش‌] باشم، چه مى‌شود؟

هيهات! ايشان نمى‌توانند حقّ خود را به كمال و تمام، از من بستانند، و من نيز نمى‌توانم حقوق آنان را- كه بر عهده من است- درك كنم و وظيفه خدمت‌گزارى به آن دو را انجام دهم.

پس، بر محمّد و خاندان او درود فرست، و مرا [در اين راه‌] كمك فرما، اى بهترين كسى كه از او كمك مى‌جويند! و توفيقم ده، اى سزاوارترين كسى كه از او