رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٤٤ - جمعبندى

مَنْ زَوَّجَ أَعْزَباً كَانَ مِمَّنْ يَنْظُرُ اللهُ (عزوجل) إِلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.[١]

هركس مجرّدى را زن دهد، از جمله كسانى است كه خداوند در روز قيامت به او نظر مى‌افكند.

از امام كاظم (ع) نيز چنين نقل شده است:

ثَلَاثَةٌ يَسْتَظِلُّونَ بِظِلِّ عَرْشِ اللهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَوْمَ لَا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ: رَجُلٌ زَوَّجَ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ، أَوْ أَخْدَمَهُ، أَوْ كَتَمَ لَهُ سِرّاً.[٢]

سه كس در روزى كه سايه‌اى جز سايه عرش خدا نيست، در سايه عرش او هستند: مردى كه برادر مسلمان خود را زن دهد، يا به او خدمت كند، يا رازش را بپوشاند.

جمع‌بندى‌

از مجموع آنچه گفتيم، فهميده مى‌شود كه اسلام، مسئله ترغيب به ازدواج را در دو حوزه، پى گرفته است: برطرف ساختن موانع و تشويق به ازدواج. در بخش نخست، با هدف قرار دادن موانع ازدواج و پاسخ دادن به آنها، بر آن شد تا اين موانع را بردارد و در بخش دوم، سياست تشويق را در پيش گرفته است. در اين بخش، با دو رويكرد، مردم را به ازدواج تشويق كرده است. در رويكرد نخست، به خودِ فرد توجّه كرده است. در اين رويكرد، از يك سو افرادِ در آستانه ازدواج را به ارزش و قداست خانواده توجّه داده است و از سوى ديگر، ازدواج نكردن را نكوهش و ازدواج نكرده‌ها را سرزنش كرده است.

امّا در رويكرد دوم، روى سخن با ديگر مؤمنان و افراد جامعه اسلامى است. در اين رويكرد، با تأكيد بر فراهم‌سازى زمينه براى ازدواج ديگران، از يك سو،

مسئوليت خانوادگى را مطرح كرده و از سوى ديگر، مسئوليت اجتماعى را بيان نموده است.

اين مجموعه (زدودن موانع و تشويق)، نقشى مهم در تسهيل امور و ترغيب به ازدواج و فراهم ساختن زمينه‌هاى آن دارد.

[١]. الكافى، ج ٥، ص ٣٣١، ح ٢؛ تهذيب الأحكام، ج ٧، ص ٤٠٤، ح ١٦١٧.

[٢]. الخصال، ص ١٤١، ح ١٦٢؛ بحار الأنوار، ج ٧٤، ص ٣٥٦، ح ٢.