رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٢٣ - چه چيزى قناعت را براى زن تسهيل مىكند؟

خدا از طريق تلاش شوهرش روزىِ آنان مى‌كند، راضى خواهد بود و به خاطر روزىِ بيشتر، بر او سخت نمى‌گيرد.

چه چيزى قناعت را براى زن تسهيل مى‌كند؟

شايد قانع بودن و دست كشيدن از آرزوها، دشوار به نظر رسد. اين دشوارى در چارچوب فردگرايى و دنياطلبى، توجيه پذير است. كسى كه به منافع فردى مى‌انديشد، بسنده كردن به وضعيت موجود و دست كشيدن از خواسته‌ها را براى خود، زيان و خسارت، و براى همسرش، سود و منفعت ارزيابى مى‌كند. اين، طبيعى است؛ امّا اگر در چارچوب تفكّر خدامحور به موضوع انديشيده شود، موضوع كاملًا متفاوت خواهد شد. كسى كه تفكّر خدايى دارد، اوّلًا دنيا برايش آن قدر مهم نيست كه همه آمال و آرزوهايش را در ماديات خلاصه كند و لذا كم يا زياد، دنيا برايش آن قدر اهميت نخواهد داشت. ثانياً چنين فردى، طرف معامله خود را خدا مى‌داند. او به خاطر خدا از زياده‌طلبى دست مى‌كشد و شوهر خود را بيش از اندازه به رنج نمى‌افكند و پاداش آن را از خدا مى‌خواهد.

روزى امام على (ع) از همسرشان حضرت زهرا (عليها السلام) درخواست غذا كرد. حضرت زهرا

قسم ياد كرد كه دو روز است هيچ غذايى درون خانه نبوده كه حتّى به حسن و حسين بدهد. امام على (ع) فرمود: «چرا به من اطلاع ندادى تا چيزى تهيه كنم؟». حضرت زهرا (عليها السلام) فرمود:

يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنِّي كُنتُ أَسْتَحْيِي مِنْ إِلَهِي أَنْ تُكَلِّفَ نَفْسَكَ مَا لَا تَقْدِرُ عَلَيْهِ.[١]

اى ابو الحسن! من اين گونه‌ام كه از خداى خود شرم مى‌كنم تو را به كارى وادارم كه توان آن را ندارى!

جالب اين كه فاطمه (عليها السلام) نمى‌فرمايد ترسيدم؛ بلكه مى‌فرمايد: «شرم كردم». وانگهى نمى‌فرمايد از شما شرم كردم؛ مى‌فرمايد: از خدا شرم كردم. ايشان از خدا شرم مى‌كند كه از همسرش چيزى بخواهد! اين رويكرد براى بهداشت روان نيز مناسب‌تر

[١]. المناقب، كوفى، ج ١، ص ٢٠١، ح ١٢٤.