رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ١١١ - تأكيد بر مهرورزى

لِلرَّجُلِ عَلَى المَرْأَةِ أَنْ تَلْزَمَ بَيْتَهُ وَ تَوَدَّدَهُ وَ تُحِبَّهُ وَ تُشْفِقَهُ.[١]

حق مرد بر زن اين است كه هماره در خانه‌اش باشد.[٢] با او مهر ورزد، دوستش بدارد و برايش دلسوزى كند.

در ديگر روايات، مهربانى، يكى از ويژگى‌هاى زن شايسته به شمار آمده است. پيامبر خدا (ص) در اين باره مى‌فرمايد:

إِنَّ خَيْرَ نِسَائِكُمُ الْوَلُودُ الْوَدُودُ.[٣]

بهترين زنان شما، زنان زاياىِ مهرورز هستند.

بر اين پايه، سفارش شده است كه با زنان مهرورز، ازدواج كنيد.

نكته مهم ديگر، رابطه مهربانى با ايمان است كه در تعدادى از روايات بر آن تأكيد شده است. پيامبر خدا (ص) در اين‌باره مى‌فرمايد:

كُلَّمَا ازْدَادَ الْعَبْدُ إِيمَاناً ازْدَادَ حُبّاً لِلنِّسَاءِ.[٤]

هنگامى كه بنده ايمانش زياد شود، محبتش به زنان افزون مى‌گردد.

امام صادق (ع) نيز در اين باره مى‌فرمايد:

الْعَبْدُ كُلَّمَا ازْدَادَ لِلنِّسَاءِ حُبّاً ازْدَادَ فِي الْإِيمَانِ فَضْلًا.[٥]

بنده، هنگامى كه محبّتش به زنان زياد شود، ايمانش فزونى مى‌يابد.

ايشان در روايت ديگرى چنين مى‌فرمايد:

مَا أَظُنُّ رَجُلًا يَزْدَادُ فِي الْإِيمَانِ خَيْراً إِلَّا ازْدَادَ حُبّاً لِلنِّسَاءِ.[٦]

گمان نمى‌كنم كه در ايمان مردى، خيرى افزوده شود مگر اين كه محبّتش به زنان‌

زياد گردد!

[١]. مستدرك الوسائل، ج ١٤، ص ٢٤٤.

[٢]. البته مواردى كه زن، تكليف واجب دارد و يا مواردى كه شوهر اجازه مى‌دهد، از اين حكم مستثناست.

[٣]. الكافى، ج ٥، ص ٣٢٤.

[٤]. الجعفريّات، ص ٩٠؛ النوادر، راوندى، ص ١١٤، ح ١٠٩؛ نيز، ر. ك: دعائم الإسلام، ج ٢، ص ١٩٢، ح ٦٩٣؛ بحار الأنوار، ج ١٠٣، ص ٢٢٨، ح ٢٨.

[٥]. كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٣، ص ٣٨٤، ح ٤٣٥٠.

[٦]. الكافى، ج ٥، ص ٣٢٠؛ وسائل الشيعه، ج ٢٠، ص ٢١، ح ٢٤٩٢٢.