او- كه در محرابْ به نماز ايستاده بود-، ندا دادند كه: «خدا تو را به يحيى- كه تصديق كننده كلمة خدا (عيسى) و مهتر و خويشتندار و پيامبرى از شايستگان است-، مژده مى‌دهد.

چهار. دعاى حضرت يعقوب (ع) براى آمرزش فرزندان گنهكارش‌

از ديگر دعاها، دعاى حضرت يعقوب (ع) براى آمرزش فرزندان خطاكار خويش است.[١] همچنين از مواردى كه در روايات آمده، در خواست حضرت آدم (ع) براى بنى آدم است. امام صادق (ع) مى‌فرمايد: كه وقتى آدم (ع)، كعبه را طواف كرد و به مُلتَزَم‌[٢] رسيد، جبرئيل (ع) به او فرمود: «اى آدم! در اين مكان، به گناهان خود در پيشگاه خداوندگارت اعتراف كن». آدم (ع) ايستاد و فرمود: «خداوندا! هر كارگرى، مزدى دارد و من نيز كار كرده‌ام. مزد من چيست؟».

خداوند به او وحى فرمود: «اى آدم! گناهت را بخشيدم». آدم (ع) فرمود: «خداوندا! و فرزندانم و ذرّيه‌ام؟». خداوند به او وحى فرمود: «اى آدم! هر يك از ذرّيه تو كه بدين مكان بيايد و بر گناهان خويش اعتراف نمايد و توبه كند، چنان كه تو توبه كردى و سپس آمرزش بطلبد، او را نيز مى‌آمرزم»[٣].

[١]. فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِيرُ أَلْقاهُ عَلى‌ وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيراً قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ\* قالُوا يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ\* قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ؛ پس، چون مژده‌دهنده آمد، آن‌[ پيراهن‌] را بر صورت او( يعقوب) انداخت و او بينا شد. فرمود: آيا به شما نگفتم كه بى شك، من از[ عنايت‌] خداوند، چيزهايى مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد؟». گفتند: اى پدر! براى گناهان ما آمرزش بخواه كه به راستى، ما خطاكار بوديم. فرمود:« به زودى از پروردگارم براى شما آمرزش مى‌خواهم كه به راستى، او آمرزگارى مهربان است»( سوره يوسف، آيه ٩٦- ٩٨).

[٢]. مكانى است نزديك ركن يَمانى كعبه، بين حجر الأسود و در كعبه( ر. ك: لغت‌نامه دهخدا).

[٣]. الكافى، ج ٤، ص ١٩٤، ح ٣؛ قصص الأنبياء، راوندى، ص ٤٧، ح ١٤؛ بحار الأنوار، ج ٩٩، ص ٢٠٣، ح ١٣. نيز، ر. ك: تفسير العياشى، ج ١، ص ٣١، ح ٧؛ الاصول الستّة عشر، ص ١٥٥.