تو قسمت خود را مى‌يابى و روزىِ تو تضمين شده است و آنچه را كه برايت مقدّر شده، به طور كامل خواهى گرفت. پس جانت را از بدبختىِ حرص و ذلّتِ طلب كردن، راحت ساز و به خدا اعتماد كن و در كسب روزى، با وقار و آرامى عمل كن.

پيامبر خدا (ص) در سفارش‌هاى خود به ابوذر مى‌فرمايد:

يَا أَبَا ذَرٍّ، لَا يُسْبَقُ بَطِي‌ءٌ بِحَظِّهِ، وَ لَا يُدْرِكُ حَرِيصٌ مَا لَمْ يُقَدَّرْ لَهُ.[١]

اى ابوذر! شخص كُند، از بهره خود عقب نمى‌افتد و شخص حريص، آنچه را برايش مقدّر نشده است، به دست نمى‌آورد.

همين سخن، از امام صادق (ع) نيز روايت شده است.[٢] حرص، در شناخت نادرست، ريشه دارد وگرنه كسى كه بداند خدا ضامن روزىِ اوست و آن را مشخص كرده و حرص او بر ميزان تقديرش تأثيرى ندارد، بى‌گمان طمع نمى‌ورزد. نداشتن شناخت درست، حرص را به دنبال دارد و حرص، مايه رنج و عذاب بيشتر مى‌شود و بدين‌سان، آسايش و آرامش روانى از انسان گرفته مى‌شود و زندگى خوش و همراه با احساس رضايت، از خانواده رخت بر مى‌بندد. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

إِنْ كَانَ الرِّزْقُ مَقْسُوماً فَالْحِرْصُ لِمَاذَا؟![٣]

اگر روزى انسانْ تقسيم شده است، پس حرص براى چيست؟

از اين رو، قناعت، اصل ديگرى است كه مى‌تواند رضامندى را تأمين كند. اين مجموعه، وضعيت رضايت‌بخشى را به وجود مى‌آورد. از اين رو، گواراترين زندگى، از آنِ كسى است كه به روزى خدا قانع و از آن راضى باشد.[٤] امام صادق (ع)، از سفارش‌هاى لقمان به فرزندش، اين گونه نقل قول مى‌كند:

[١].، الأمالى، طوسى، ص ٥٢٧، ح ١١٦٢؛ مكارم الأخلاق، ج ٢، ص ٣٦٥، ح ٢٦٦١.

[٢]. ر. ك: الكافى، ج ٢، ص ٤٥٨؛ تحف العقول، ص ٤٨٩.

[٣]. كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٩٣، ح ٥٨٣٦.

[٤]. امام على( ع):

القَنَاعَةُ أَهنَأُ عَيشٍ‌ ؛ قناعت، گواراترين زندگى است( غرر الحكم، ح ٩٠٧٣؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٢٣). إِنَّ أَهنَأَ النَّاسِ عَيشاً مَن كَانَ بِمَا قَسَمَ اللهُ لَهُ رَاضِياً ؛ همانا گواراترين زندگى، از آنِ كسى است كه به آنچه خدا قسمت او كرده، راضى باشد( غرر الحكم، ح ٩٠٧٧؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ١٤٣).