رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٠ - ٢ مخالفت نداشتن با فضيلتخواهى

زدودن شبهه مخالفت آن با معنويت است. ابن‌حنبل در كتاب مسند خود از انس چنين نقل مى‌كند:

كَانَ رَسُولُ اللهِ (ص) يَأَمُرُ بِالبَاءَةِ وَينَهَى عَنِ التَّبَتُّلِ نَهياً شَدِيداً، وَيَقُولُ: تَزَوَّجُوا الوَدُودَ الوَلُودَ، إِنِّى مُكَاثِرُ الأَنبياءَ يَومَ القِيامَةِ.[١]

پيامبر خدا (ص) به ازدواج امر، و از ترك ازدواج به شدت نهى مى‌كرد و مى‌فرمود: با زن مهربانِ زايا ازدواج كنيد؛ زيرا من در قيامت بر ديگر انبيا برترى مى‌يابم از رهگذر فراوانى پيروانم.

از امام صادق (ع) نيز نقل شده است كه مى‌فرمود:

نَهَى رَسُولُ اللهِ (ص) النِّسَاءَ أَنْ يَتَبَتَّلْنَ وَ يُعَطِّلْنَ أَنْفُسَهُنَّ مِنَ الْأَزْوَاجِ.[٢]

پيامبر خدا (ص) زنان را از اين كه از ازدواج خودارى كنند و وجود خود را بيهوده بگذرانند و ازدواج را ترك كنند، نهى فرمود.

اين پديده در زمان امام صادق (ع) نيز گزارش شده است. عبدالصمد بن بشير مى‌گويد:

دَخَلَتِ امْرَأَةٌ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللهِ (ع) فَقَالَتْ: أَصْلَحَكَ اللهُ، إِنِّي امْرَأَةٌ مُتَبَتِّلَةٌ، فَقَالَ: وَ مَا التَّبَتُّلُ عِنْدَكِ؟ قَالَتْ: لَا أَتَزَوَّجُ، قَالَ: وَ لِمَ؟ قَالَتْ: أَلْتَمِسُ بِذَلِكَ الْفَضْلَ، فَقَالَ: انْصَرِفِي! فَلَوْ كَانَ ذَلِكِ فَضْلًا لَكَانَتْ فَاطِمَةُ (ع) أَحَقَّ بِهِ مِنْكِ، إِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ يَسْبِقُهَا إِلَى الْفَضْلِ.[٣]

زنى نزد امام صادق (ع) رفت و گفت: خداوند به شما خير دهد! من زنى اهل تبتّل هستم. حضرت فرمود: «تبتّل را چگونه معنا مى‌كنى». گفت: ازدواج نمى‌كنم. فرمود: «دور شو! اگر اين كار فضيلت بود، فاطمه (عليها السلام) از تو بدان سزاوارتر بود؛ زيرا

كسى به اندازه او به دنبال كسب فضل نبود».

[١]. مسند ابن‌حنبل، ج ٤، ص ٣١٧، ح ١٢٦١٣ و ص ٤٨٨، ح ١٣٥٧٠؛ صحيح ابن‌حبان، ج ٩، ص ٣٣٧، ح ٤٠٢٨؛ السنن الكبرى، ج ٧، ص ١٣١، ح ١٣٤٧٦؛ كنز العمّال، ج ٧، ص ١٢٨، ح ١٨٣٣٠.

[٢]. الكافى، ج ٥، ص ٥٠٩؛ دعائم الإسلام، ج ٢، ص ١٩٣، ح ٧٠١؛ وسائل الشيعة، ج ٢٠، ص ١٦٥، ح ٢٥٣١٨.

[٣]. الكافى، ج ٥، ص ٥٠٩، ح ٣؛ الأمالى، طوسى، ص ٣٧٠، ح ٧٩٥.