رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٢٢ - ب دعا و رضامندى

مَنْ ذَا الَّذِي ذَاقَ حَلَاوَةَ مَحَبَّتِكَ فَرَامَ مِنْكَ بَدَلًا، وَ مَنْ ذَا الَّذِي آنس [أَنِسَ‌] بِقُرْبِكَ فَابْتَغَى عَنْكَ حِوَلًا.[١]

كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و ديگرى را به جاى تو برگزيد؟! و كيست كه نزد تو انس گرفت و روى از تو برگرفت؟!

به آسمان نيز سرى بزنيم و خدا را نيز به ياد آوريم. خداوند، بزرگ‌ترين و مهم‌ترين نياز انسان است. بدون ارضاى اين نياز، نمى‌توان به لذّت زندگى دست يافت. با خدا بودن، عامل اساسى رضايت از زندگى است.

ب. دعا و رضامندى‌

در رضامندى، سخن از داشته‌ها و امكانات لازم براى زندگى است و بايد دعا را از اين بُعد، مورد بررسى قرار دهيم تا مشخص شود كه چگونه مى‌تواند در رضامندى تأثير داشته باشد. از آن جا كه انسان، صرفاً موجودى مادى نيست و گذشته از نيازهاى مادى، نيازهاى غير مادى هم دارد، امكانات لازم براى زندگى او نيز منحصر در ماديات نخواهد بود. از جمله امكانات زندگى انسان، دعاست. دعا و ارتباط با خدا، يك امكان بزرگ در زندگى زناشويى است. زندگى بدون ترديد، نيازمند امكانات مادى است؛ امّا منحصر در آن نيست. موفّقيت و كاميابى زندگى، نياز شديد به دعا و امكان برقرارى با خدا دارد. از اين رو، دعا، نه يك كالاى فاخر

مذهبى، بلكه ضرورت زندگى است و از اين رو مى‌توان آن را يك نعمت و داشته بزرگ به حساب آورد كه توجّه به آن مى‌تواند رضامندى را به ارمغان آورد.

اگر دعا نبود، انسان چگونه مى‌توانست انس با خدا را تأمين كند و غربت و دل‌تنگى را از بين ببرد؟ اگر دعا نبود، انسان چگونه مى‌توانست نيازهاى خود را از خدا بخواهد و گرفتارى‌هاى خود را بر طرف سازد؟ بدون دعا، نه ارتباط صميمانه با خدا ممكن مى‌بود و نه حاجت خواستن از او. بنا بر اين، دعا، امكان بزرگى در زندگى است.

[١]. بحار الأنوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.