رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ١٩٩ - ب مسئوليت مرد

فرمود: «اى عثمان! از ما نيست كسى كه با خود يا هر كس ديگرى چنين كند. خواجگىِ امّت من، روزه است». گفت: در اين انديشه‌ام كه خوله- همسرم- را بر خود حرام سازم.

فرمود: «چنين مكن، اى عثمان! زيرا بنده مؤمن، هر گاه دست همسرش را بگيرد، خداوند، ده حسنه برايش مى‌نويسد و ده گناه از او پاك مى‌كند. چنانچه او را ببوسد، خداوند، صد حسنه برايش مى‌نويسد و صد گناه از او مى‌زدايد. هر گاه با او در آميزد، خداوند، هزار حسنه برايش مى‌نويسد و هزار گناه از او مى‌زدايد، و فرشتگان بر ايشان حاضر مى‌شوند. چون غسل كنند، آب بر هر تارِ مويى از آن دو نمى‌گذرد مگر آن كه خداوند، به ازاى هر تارِ مو، يك حسنه بر ايشان مى‌نويسد و يك گناه مى‌زدايد. اگر اين، در شبى سرد باشد، خداوند متعال به فرشتگان مى‌فرمايد: بنگريد اين دو بنده‌ام را كه در اين شب سرد، غسل كردند؛ از آن روى كه يقين دارند من، خداوندگار آنان هستم. شما را گواه مى‌گيرم كه آن دو را آمرزيدم. پس اگر در اين آميزش، براى آن دو فرزندى بود، آن فرزند، خدمتكار ايشان در بهشت است».

آن گاه، پيامبر خدا (ص) با دستش به سينه عثمان زد و فرمود: «اى عثمان! از روش من، روى متاب كه هر كس از روش من روى برتابد، روز قيامت، فرشتگان، راه را بر او مى‌گيرند و روىِ او را از حوض من مى‌گردانند».[١]

---

[١].

جَاءَ عُثْمَانُ بْنُ مَظْعُونٍ إِلَى رَسُولِ اللهِ( ص) فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ، قَدْ غَلَبَنِي حَدِيثُ النَّفْسِ وَ لَمْ أُحْدِثْ شَيْئاً حَتَّى أَسْتَأْمِرَكَ، قَالَ: بِمَ حَدَّثَتْكَ نَفْسُكَ يَا عُثْمَانُ؟ قَالَ: هَمَمْتُ أَنْ أَسِيحَ فِي الْأَرْضِ، قَالَ: فَلَا تَسِحْ فِيهَا؛ فَإِنَّ سِيَاحَةَ أُمَّتِي الْمَسَاجِدُ، قَالَ: هَمَمْتُ أَنْ أُحَرِّمَ عَلَى نَفْسِي اللَّحْمَ، فَقَالَ: فَلَا تَفْعَلْ؛ فَإِنِّي أَشْتَهِيهِ وَ آكُلُهُ، وَ لَوْ سَأَلْتُ الله أَنْ يُطْعِمَنِيهِ كُلَّ يَوْمٍ لَفَعَلَ، قَالَ: وَ هَمَمْتُ أَنْ أَجُبَّ نَفْسِي، قَالَ: يَا عُثْمَانُ، لَيْسَ مِنَّا مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ بِنَفْسِهِ وَ لَا بِأَحَدٍ، إِنَّ وِجَاءَ أُمَّتِي الصِّيَامُ، قَالَ: وَ هَمَمْتُ أَنْ أُحَرِّمَ خَوْلَةَ عَلَى نَفْسِي- يَعْنِي امْرَأَتَهُ- قَالَ: لَا تَفْعَلْ يَا عُثْمَانُ، فَإِنَّ الْعَبْدَ الْمُؤْمِنَ إِذَا أَخَذَ بِيَدِ زَوْجَتِهِ كَتَبَ اللهُ لَهُ عَشْرَ حَسَنَاتٍ وَ مَحَا عَنْهُ عَشْرَ سَيِّئَاتٍ، فَإِنْ قَبَّلَهَا كَتَبَ اللهُ لَهُ مِائَةَ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ مِائَةَ سَيِّئَةٍ، فَإِنْ أَلَمَّ بِهَا كَتَبَ اللهُ لَهُ أَلْفَ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ أَلْفَ سَيِّئَةٍ وَ حَضَرَتْهُمَا الْمَلَائِكَةُ، فَإِذَا اغْتَسَلَا لَمْ يَمُرَّ الْمَاءُ عَلَى شَعْرَةٍ مِنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا إِلَّا كَتَبَ اللهُ لَهُمَا بِهَا حَسَنَةً وَ مَحَا عَنْهُمَا بِهَا سَيِّئَةً، فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ فِي لَيْلَةٍ بَارِدَةٍ قَالَ اللهُ( عزوجل) لِلْمَلَائِكَةِ: انْظُرُوا إِلَى عَبْدَيَّ هَذَيْنِ، اغْتَسَلَا فِي هَذِهِ اللَّيْلَةِ الْبَارِدَةِ عَلِمَا أَنِّي رَبُّهُمَا، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ غَفَرْتُ لَهُمَا، فَإِنْ كَانَ لَهُمَا فِي وَقْعَتِهِمَا تِلْكَ وَلَدٌ كَانَ لَهُمَا وَصِيفاً فِي الْجَنَّةِ. ثُمَّ ضَرَبَ رَسُولُ اللهِ( ص) بِيَدِهِ عَلَى صَدْرِ عُثْمَانَ وَ قَالَ: يَا عُثْمَانُ، لَا تَرْغَبْ عَنْ سُنَّتِي؛ فَإِنَّ مَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِي عَرَضَتْ لَهُ الْمَلَائِكَةُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَصَرَفَتْ وَجْهَهُ عَنْ حَوْضِي‌ ( دعائم الإسلام، ج ٢، ص ١٩٠، ح ٦٨٨؛ عوالى اللآلى، ج ٣، ص ٢٩١، ح ٥٣؛ مستدرك الوسائل، ج ٧، ص ٥٠٧، ح ٨٧٦٣).