رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٢٩ - يك دعاهاى ابراهيم(ع) براى فرزندانش

پدر براى فرزندش را از نظر ارزش، همانند دعاى پيامبر براى امّت خود[١] و از نظر تأثير، همانند آب براى كِشت مى‌داند[٢] و از آن، به عنوان يكى از راه‌هاى كمك به نيكوكارى فرزند ياد كرده، مى‌فرمايد:

رَحِمَ اللهُ مَنْ أَعَانَ وَلَدَهُ عَلَى بِرِّهِ؛ وَ هُوَ أَنْ يَعْفُوَ عَنْ سَيِّئَتِهِ، وَ يَدْعُوَ لَهُ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اللهِ.[٣]

رحمت خدا بر آن كس كه فرزندش را بر نيكوكار بودنش [نسبت به والدين‌] كمك مى‌كند، بدين گونه كه از خطاى او در مى‌گذرد و به درگاه خدا برايش دعا مى‌كند!

در ادامه به دعاهايى كه در اين باره وجود دارد، خواهيم پرداخت:

يك. دعاهاى ابراهيم (ع) براى فرزندانش‌

از دعاهاى مهمى كه در قرآن كريم براى فرزند آمده، دعاى حضرت ابراهيم (ع) است كه براى آنان توفيق تسليم در برابر خدا و انجام مناسك الهى و عفو از گناهان و ارسال پيامبرى براى هدايت آنان را خواستار شده است:

وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْماعِيلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَ أَرِنا مَناسِكَنا وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ.[٤]

«و آن گاه كه ابراهيم و اسماعيل، پايه‌هاى خانه [كعبه‌] را بالا مى‌بردند [مى‌گفتند]: اى خداوندگار ما! از ما بپذير كه به راستى، تو شنواى دانايى. و اى خداوندگار ما! ما دو را سر در فرمانِ خودت قرار ده و از نسل ما نيز امّتى را فرمان‌بردار خود گردان، و آداب دينىِ ما را به ما بنمايان و توبه ما را بپذير كه همانا تو، توبه‌پذير مهربانى. اى خداوندگار ما! در ميان ايشان، فرستاده‌اى از خودشان برانگيز تا آيات تو را بر آنان بخوانَد و كتاب و حكمت به ايشان بياموزد و پاكيزه‌شان گرداند؛ كه به راستى، تو ارجمندِ حكيمى.

[١]. دُعاءُ الوالِدِ لِوَلَدِهِ، مِثلُ دُعاءِ النَّبِى لِامَّتِهِ( تاريخ أصبهان، ج ١، ص ٢٢٦، ح ٣٤٤؛ مكارم الأخلاق، ابن ابى الدنيا، ص ١٨٤، ح ٢٥٨).

[٢]. دُعاءُ الوالِدِ لِلوَلَدِ، كَالماءِ لِلزَّرعِ بِصَلاحِهِ( الفردوس، ج ٢، ص ٢١٣، ح ٣٠٣٨).

[٣]. بحار الأنوار، ج ١٠٤، ص ٩٨، ح ٧٠.

[٤]. سوره بقره، آيه ١٢٧- ١٢٩.