رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٩٥ - الف كمك مرد به همسر

علاقه‌مندى است و از بهترين مصاديق مودّت است. پيش از اين گفتيم كه مودّت، جلوه رفتارى محبّت است و بى‌ترديد، اين گونه اقدامات، از لطف و محبّت به همسر سرچشمه مى‌گيرد. به همين روى، كمك به همسر، مورد توجّه دين قرار گرفته و هر دو نفر را بدين كار، تشويق نموده است:

الف. كمك مرد به همسر

شايد برخى از مردان، كمك به همسر را با اقتدار و جايگاه خود در خانواده، در تضاد ببينند؛ امّا بر خلاف اين تصوّر، دين، آن را يكى از اقدامات شايسته دانسته و عناوين مهمى را بر آن بار كرده است. پيامبر خدا (ص) كمك مرد به همسر را مصداق «صدقه»[١] مى‌داند[٢] و بر اين باور است كه هر كس چنين كند، از مؤمنان حقيقى است‌[٣] و كسى جز راستگويان يا شاهدان‌[٤] يا افرادى كه خداوند مى‌خواهد خير دنيا و آخرت را به آنان بدهد، به اين كار اقدام نمى‌كند.[٥] خداوند متعال حتّى براى امورى همانند آب دادن به همسر[٦] و لقمه گذاشتن دهان او پاداش مى‌دهد.[٧]

---

[١]. صدقه، در اصل، به معناى كارى است كه عنوان« صداقت»، زيبنده‌آن است و از سر صدق و صفا صورت مي‌گيرد؛ نه اين كه كمك به فقير و مستمند باشد.

[٢].

خِدمَتُكَ زَوجَتَكَ صَدَقَةٌ ( كنز العمّال، ج ١٦، ص ٤٠٨، ح ٤٥١٣٨).

[٣].

مَن لَم يَأنَف مِن ثَلاثٍ فَهُوَ مُؤمِنٌ حَقّاً: خِدمَةِ العِيَالِ، وَ الجُلوسِ مَعَ الفُقَرَاءِ، وَالأَكلِ مَعَ خَادِمِهِ. هَذِهِ الأَفعَالُ مِن عَلَاماتِ المُؤمِنيِنَ الَّذِينَ وَصَفَهُمُ اللهُ فِي كِتابِهِ‌ :ُ أُوْلَئكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا ( تاريخ دمشق، ج ٦، ص ٢٩، ح ١٣٩٦؛ كنز العمّال، ج ١، ص ١٥٥، ح ٧٧٤).

[٤]. كسانى كه شاهد و ناظر اعمال بشرند.

[٥].

يَا عَلِيُّ، لَا يَخْدُمُ الْعِيَالَ إِلَّا صَدِّيقٌ أَوْ شَهِيدٌ أَوْ رَجُلٌ يُرِيدُ اللهُ بِهِ خَيْرَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ ( جامع الأخبار، ص ٢٧٦، ح ٧٥١؛ بحار الأنوار، ج ١٠٤، ص ١٣٢، ح ١).

[٦]. پيامبر خدا( ص):

إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا سَقَى امرَأَتَهُ مِنَ المَاءِ أُجِرَ ( مسند ابن حنبل، ج ٦، ص ٨٥، ح ١٧١٥٥؛ كنز العمّال، ج ٦، ص ٤٢٥، ح ١٦٣٨٠).

[٧]. پيامبر خدا( ص):

إِنَّكَ لَن تُنفِقَ نَفَقَةً تَبتَغِي بِهَا وَجهَ الله إِلّا أُجِرتَ عَلَيهَا، حَتَّى مَا تَجعَلُ فِي فِي امرَأَتِكَ‌ ( صحيح البخارى، ج ١، ص ٣٠، ح ٥٦). إنَّكَ مَهما أنفَقتَ عَلى أهلِكَ مِن نَفَقَةٍ فَإِنَّكَ تُؤجَرُ فيها، حَتَّى اللُّقمَةَ تَرفَعُها إلى فِي امرَأَتِكَ‌ ( مسند ابن حنبل، ج ١، ص ٣٦٤، ح ١٤٨٠). المُؤمِنُ يُؤجَرُ فِي كُلِّ شَي‌ءٍ، حَتَّى فِي اللُّقمَةِ يَرفَعُها إلى فِي امرَأَتِهِ‌ ( همان، ج ١، ص ٣٦٦، ح ١٤٨٧).