از ديگر قلمروهايى كه روابط همسران را به چالش مى‌كشد، چگونگى تعامل يكى از همسران، با خانواده پدرى است. چگونگى تعامل با خانواده پدرى، گاه در رابطه همسرى اثر مى‌گذارد. مراد از تعامل در اين جا تعاملِ «ناظر به شخص ثالث» است كه به مفهوم چگونگى رفتار يك طرف، با خانواده خود در باره همسر و زندگى زناشويى است. رابطه هر فرد با ديگران را از دو ديدگاه مى‌توان بررسى كرد: گاه تنها به طرفين رابطه محدود مى‌شود و گاه به فرد سومى نيز مربوط مى‌شود. از اين رو، چند گونه تعامل داريم: گاه تعامل، ميان‌فردى است كه شامل رابطه همسران با يكديگر (رابطه ميان‌همسرى) و رابطه هر كدام با والدين (رابطه فرزند- والدينى) مى‌شود، و گاه تعامل، ناظر به شخص ثالث است. در اين نوع تعامل، رابطه فرد با طرف مقابل و مسائل مطرح‌شده، به فرد سومى مربوط است. از اين رو، مى‌توان گفت كه برخى تعامل‌هاى ما با هر يك از اين دو طرف (همسر يا خانواده) تفكيك شده است و چگونگى رابطه با يك طرف، ارتباطى با طرف ديگر ندارد و بر يكديگر اثر نمى‌گذارند و الگوى ارتباط با هر كدام، مستقل از ديگرى تعريف مى‌شود. امّا گاه تعامل ما با يك طرف، ناظر به طرف ديگر شكل مى‌گيرد و الگوى ارتباط، با توجّه به هر دو طرف، تعريف مى‌شود. در اين حالت، سه الگوى رابطه وجود دارد: الگوى رابطه با همسر؛ الگوى رابطه با والدين؛ الگوى رابطه با همسر و خانواده.

اكنون سخن بر سر الگوى سوم است. در اين بحث، چگونگى تحقّق نحوه رابطه خوب فرد با خانواده‌اش را در حوزه‌اى كه به همسرش مربوط مى‌شود، بررسى مى‌كنيم. اين موضوع، از مسائل مهم در خانواده و از عوامل اثرگذار در رضامندى و پايدارى خانواده است كه در روايات نيز به آن توجّه شده است.

[١].

مَنْ أَرَادَ مِنْكُمُ التَّزْوِيجَ فَلْيُصَلِّ رَكْعَتَيْنِ وَ لْيَقْرَأْ سُورَةَ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ وَ سُورَةَ يس، فَإِذَا فَرَغَ مِنَ الصَّلَاةِ فَلْيَحْمَدِ اللهَ( عزوجل) وَ لْيُثْنِ عَلَيْهِ، وَ لْيَقُلِ: اللهمَّ ارْزُقْنِي زَوْجَةً صَالِحَةً، وَدُوداً وَلُوداً، شَكُوراً قَنُوعاً غَيُوراً، إِنْ أَحْسَنْتُ شَكَرَتْ، وَ إِنْ أَسَأْتُ غَفَرَتْ‌ ...( النوادر، رواندى، ص ٢١١، ح ٤١٧؛ بحار الأنوار، ج ١٠٣، ص ٢٦٨، ح ١٨).