رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٤٣ - دو مسئوليت جامعه

وَ مَنْ عَمِلَ فِي تَزْوِيجٍ بَيْنَ مُؤْمِنَيْنِ حَتَّى يَجْمَعَ بَيْنَهُمَا، زَوَّجَهُ اللهُ (عزوجل) أَلْفَ امْرَأَةٍ مِنَ الْحُورِ الْعِينِ، كُلُّ امْرَأَةٍ فِي قَصْرٍ مِنْ دُرٍّ وَ يَاقُوتٍ، وَ كَانَ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ خَطَاهَا أَوْ بِكُلِّ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا فِي ذَلِكَ عَمَلُ سَنَةٍ، قِيَامٌ لَيْلُهَا وَ صِيَامٌ نَهَارُهَا.[١]

هركه در ازدواج دو مؤمن بكوشد تا آن دو، سر و سامان يابند، خداوند (عزوجل) هزار حورُ العين را- كه هر كدامشان در قصرى از دُرّ و ياقوت قرار دارند- به ازدواج او در مى‌آورد، و در ازاى هر گامى كه در آن راه برمى‌دارد يا كلمه‌اى كه در باره آن كار بر زبان مى‌آورد، پاداش يك سال را بدو مى‌دهند كه شب‌ها را به عبادت و روزها را به روزه گذرانده باشد.

ايشان در روايتى ديگر مى‌فرمايد:

وَ مَنْ زَوَّجَ أَخَاهُ الْمُؤْمِنَ امْرَأَةً يَأْنَسُ بِهَا وَ تَشُدُّ عَضُدَهُ وَ يَسْتَرِيحُ إِلَيْهَا، زَوَّجَهُ اللهُ مِنَ الْحُورِ الْعِينِ، وَ آنَسَهُ بِمَنْ أَحَبَّهُ مِنَ الصِّدِّيقِينَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ نَبِيِّهِ وَ إِخْوَانِهِ وَ آنَسَهُمْ بِهِ.[٢]

هركه برادر مؤمن خود را همسر دهد تا آن زن، همدم و مايه آسايش او باشد، خداوند، او را از حورُ العين بهشت زن مى‌دهد و با هر كدام از صدّيقان از اهل بيت من و برادران (دينى) اش كه دوست داشته باشد همدمش كند و آنان را با او انس و الفت دهد.

در روايتى ديگر چنين نقل شده است:

مَن أَنَكَحَ عَبداً وَضَعَ اللهُ عَلَى رَأسِهِ تَاجَ المُلكِ.[٣]

هركه بنده‌اى را زن دهد، خداوند، تاج پادشاهى بر سرش قرار مى‌دهد.

امام صادق (ع) نيز در باره جايگاه اين گروه مى‌فرمايد:

[١]. ثواب الأعمال، ص ٣٤٠؛ جامع الأخبار، ص ٢٧٤، ح ٧٥٠.

[٢]. بحار الأنوار، ج ٧٥، ص ٣٦٤، ح ٧٧ و ج ٧٧، ص ١٩٢، ح ١١؛ وسائل الشيعة، ج ١٧، ص ٢١٠.

[٣]. المعجم الكبير، ج ٢٠، ص ١٨٩، ح ٤١٧؛ كنز العمّال، ج ١٥، ص ٨٥٠، ح ٤٣٣٨٠.