رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ١١٦ - منبع مودت و رحمت

لَا تَجْعَلَنَّ أَكْثَرَ شُغُلِكَ بِأَهْلِكَ وَ وُلْدِكَ؛ فَإِنْ يَكُنْ أَهْلُكَ وَ وُلْدُكَ أَوْلِيَاءَ اللهِ فَإِنَ‌

اللهَ لَا يُضِيعُ أَوْلِيَاءَهُ، وَ إِنْ يَكُونُوا أَعْدَاءَ اللهِ فَمَا هَمُّكَ وَ شُغُلُكَ بِأَعْدَاءِ اللهِ؟![١]

هرگز بيشتر وقت خود را صَرفِ زن و فرزندانت مكن؛ زيرا اگر آنان دوست خدا باشند، خداوند، دوستانش را وا نمى‌گذارد، و اگر دشمن خدا باشند، چرا بايد همّ و غمّ تو، رسيدگى به دشمنان خدا باشد؟!

انسان بايد زمانى را نيز براى تأمين معنويت خود و خانواده قرار دهد. تأمين معنويت، از امورى است كه در پايدارى و رضايت زناشويى، نقش اساسى دارد. در اين باره، در ادامه، بيشتر سخن خواهيم گفت.[٢]

منبع مودّت و رحمت‌

مودّت و رحمت، پيوند قلب‌هاست و اين جز از خداوند متعال بر نمى‌آيد. خداوند در اين باره مى‌فرمايد:

وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً.[٣]

نعمت خدا را بر خود ياد كنيد. آن‌گاه كه دشمنان [يكديگر] بوديد، پس ميان دل‌هاى شما الفت برقرار كرد، تا به لطف او برادرانِ هم شُديد.

در جاى ديگرى مى‌فرمايد:

وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ.[٤]

و ميان دل‌هايشان الفت انداخت، كه اگر آنچه در روى زمين است، همه را خرج مى‌كردى، نمى‌توانستى ميان دل‌هايشان الفت برقرار كنى؛ ولى خدا بود كه ميان آنان مهربانى انداخت؛ چرا كه او تواناى حكيم است.

[١]. نهج البلاغة، حكمت ٣٥٢؛ مشكاة الأنوار، ص ١٥٩، ح ٤٠١؛ روضة الواعظين، ص ٤٧٠؛ بحار الأنوار، ج ١٠٤، ص ٧٣، ح ٢٠.

[٢]. ر. ك: ص ٢٨٦( معنادارى زندگى زناشويى).

[٣]. سورة آل عمران، آية ١٠٣.

[٤]. سورة انفال، آية ٦٣.