رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٠٨ - ٦ تقوا

الصِّدقُ أَمَانةٌ، الكَذِبُ خِيَانَةٌ.[١]

راستى، امانتدارى است و دروغ، خيانت.

ايشان در حديثى ديگر مى‌فرمايد:

إِذَا قَوِيَتِ الأَمَانَةُ كَثُرَ الصِّدقُ.[٢]

هرگاه امانتدارى تقويت شود، راستگويى افزايش مى‌يابد.

بنا بر اين، امانتدارى- كه ضرورت يك زندگى كامياب و همراه با رضامندى است-، جز با ايمان، به دست نمى‌آيد.

همان گونه كه در بحث انتخاب همسر گذشت، دين و ايمان، تنها به نماز و روزه نيست. چه بسا كسانى كه در حفظ شعاير و به جا آوردن اعمال دينى، ايمان دارند؛ امّا رفتار خانوادگىِ درستى ندارند. بر اساس روايات، ايمان، در امور ديگرى آشكار مى‌شود كه اتفاقاً در زندگى، تأثير تعيين‌كننده‌اى دارند. از اين رو، بايد اين موارد را شناخت و نقش آنها را در زندگى تبيين كرد.

٦. تقوا

مسئله ديگرى كه از زيرمجموعه‌هاى ايمان بوده و در برخى روايات، به آن توجّه شده، «تقوا» است. تقواى الهى، يعنى خويشتندارى و بازدارىِ نفس بر مبناى خواست خداوند. وقتى خداوند، معناى زندگى قرار بگيرد، قدرت تقوا نيز در فرد به وجود مى‌آيد. امام حسن مجتبى (ع) تقوا را يكى از معيارهاى انتخاب مى‌داند. ايشان در بيانى‌

شيوا، به نقش اين عامل در خانواده اشاره كرده است. كسى خدمت امام حسن (ع) رسيد و در باره ازدواج دختر خود با ايشان مشورت كرد. امام (ع) فرمود:

زَوَّجهَا مِن رَجُلٍ تَقِىٍّ، فَإنَّهُ إِن أَحَبَّهَا أَكرَمَهَا وَ إِن أَبغَضَهَا لَم يَظلِمهَا.[٣]

او را به همسرى مردى باتقوا درآور؛ زيرا اگر او را دوست داشته باشد، گرامى‌اش مى‌دارد و اگر دوستش نداشته باشد، به او ستم نمى‌كند.

[١]. همان، ح ١٥.

[٢]. همان، ح ٤٠٥٣.

[٣]. مكارم الأخلاق، ص ٢٠٤.