همسرانى كه ايمان، معناى زندگى‌شان را تعيين كرده است، ماديات را آن قدر مهم نمى‌شمارند كه براى آن، زندگى را تلخ سازند. اين گونه افراد، با داشتن معناى متعالى‌اى از زندگى، احساس رضايت و شادكامى دارند.

همچنين معيار عزّت و جايگاه اجتماعى نيز- كه از ديگر عوامل منفى تأثيرگذار در آينده زندگى است-، با معناى غير الهى در زندگى، تأمين نمى‌شود. بر اساس آموزه‌هاى دين، عزّت، از آنِ خداوند متعال است.[١] خداوند است كه مى‌تواند آن را تأمين كند و به هركه بخواهد بدهد:

قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ.[٢]

بگو: «بار خدايا! تويى كه فرمان‌فرمايى؛ به هر كس كه بخواهى، فرمان‌روايى مى‌بخشى و از هركه بخواهى، فرمانروايى را باز مى‌ستانى؛ و به هركه بخواهى، عزّت مى‌بخشى؛ و هركه را بخواهى، خوار مى‌گردانى؛ همه خوبى‌ها به دست توست، و بر همه چيز، توانايى».

به بيان آيات قرآن كريم، عزّت را نبايد از عوامل مادى طلب كرد؛ بلكه بايد آن را از خدا خواست:

مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ وَ الَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئاتِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ.[٣]

هر كس سربلندى مى‌خواهد، سربلندى، يكسره از آنِ خداوند است. سخن پاكيزه، به سوى او بالا مى‌رود، و كار شايسته، به آن رفعت مى‌بخشد. و كسانى‌كه با نيرنگ، كارهاى زشت انجام مى‌دهند، عذابى سخت خواهند داشت و نيرنگشان تباه مى‌شود.

[١]. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد: إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ‌؛ عزّت، همه از آنِ خداست. او شنواى داناست( سوره‌يونس، آيه ٦٥).

[٢]. سوره‌آل عمران، آيه ٢٦.

[٣]. سوره‌فاطر، آيه ١٠.