رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٤٩ - حد مسئوليت

اين گونه بود كه قدرى خيال مردانْ راحت گشت. مشكل ديگرى كه براى مردم پيش آمد، اين بود كه اگر آنان اين دستور العمل را اجرا نكردند، چه بايد كرد؟ امام صادق (ع) در پاسخ به اين مشكل فرمود: «هر گاه آنان را امر و نهى كرديد [و باز عمل نكردند]، ديگر وظيفه خود را انجام داده‌ايد».[١]

در روايت ديگرى تصريح شده كه وظيفه مرد، بردن اجبارى خانواده به بهشت نيست؛ پذيرش خود فرد هم شرط است. حسين بن سعيد، از ابو بصير نقل مى‌كند كه نظر امام صادق (ع) را در باره آن آيه شريف پرسيدم و گفتم: خودم را حفظ مى‌كنم؛ امّا خانواده‌ام را چگونه حفظ كنم؟ فرمود:

تَأْمُرُهُمْ بِمَا أَمَرَهُمُ اللهُ بِهِ، وَ تَنْهَاهُمْ عَمَّا نَهَاهُمُ اللهُ عَنْهُ، فَإِنْ أَطَاعُوكَ كُنْتَ وَقَيْتَهُمْ، وَ إِنْ عَصَوْكَ فَكُنْتَ قَدْ قَضَيْتَ مَا عَلَيْكَ.[٢]

آنان را به انجام دادن آنچه خدا بدان فرمان داده، فرمان بده، و از آنچه خدا از آن نهى فرموده، نهى كن. اگر از تو اطاعت كردند، آنان را حفظ كرده‌اى، و اگر از تو نافرمانى كردند، وظيفه‌ات را انجام داده‌اى.

---

[١].

سُئِلَ الصَّادِقُ( ع) عَنْ قَوْلِ اللهِ( عزوجل): قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً كَيْفَ نَقِيهِنَّ؟ قَالَ: تَأْمُرُونَهُنَّ وَ تَنْهَوْنَهُنَّ، قِيلَ لَهُ: إِنَّا نَأْمُرُهُنَّ وَ نَنْهَاهُنَّ فَلَا يَقْبَلْنَ، قَالَ: إِذَا أَمَرْتُمُوهُنَّ وَ نَهَيْتُمُوهُنَّ فَقَدْ قَضَيْتُمْ مَا عَلَيْكُمْ‌ ( كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٣، ص ٤٤٢، ح ٤٥٣٣).

[٢]. الزهد، حسين بن سعيد، ص ٧٧، ح ٣٦؛ الكافى، ج ٥، ص ٦٢، ح ٢؛ تهذيب الأحكام، ج ٦، ص ١٧٩، ح ٣٦٥؛ مشكاة الأنوار، ص ٤٥٥، ح ١٥٢٦؛ بحار الأنوار، ج ١٠٠، ص ٧٤، ح ١٢.