واقعيتْ اين است كه خداوند متعال براى تداوم و تربيت نسل توحيدى، انسان را در دو جنس زن و مرد قرار داد و هر كدام را با ويژگى‌هاى فيزيكى و روانى متفاوت آفريد و جاذبه جنسى و عاطفىِ شديد ميان آنان قرار داد. هر چند به لحاظ هستى‌شناختى، دليل اين تدبيرها تداوم و تربيت نسل توحيدى است، با اين حال، با نگاهى واقعيت‌شناختى، اكنون ما با زن و مردى رو به رو هستيم كه تفاوت‌هاى جنسى، جنسيتى، عاطفى و روانى با يكديگر داشته و به شدّت به يكديگر تمايل دارند، بدان حد كه ازدواج و رسيدن آن دو به هم، يكى از نيازهاى حيات انسانى است. بر آورده شدن اين نياز اساسى، به آرامش مى‌انجامد و بر آورده نشدن آن، موجب ناآرامى و اضطراب مى‌گردد. به همين جهت، خداوند متعال مى‌فرمايد:

وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ.[١]

و از نشانه‌هاى او اين كه از [نوع‌] خودتان همسرانى براى شما آفريد تا بدانها آرام گيريد و ميانتان دوستى و رحمت نهاد. آرى، در اين [نعمت‌] براى مردمى كه مى‌انديشند، قطعاً نشانه‌هايى است.

با اين بيان روشن مى‌گردد كه در فلسفه ازدواج، گذشته از رويكرد فرزندان، رويكرد همسران نيز بايد مورد توجّه قرار گيرد. بنا بر اين، ديدگاه دين، ديدگاهى تركيبى و دو مؤلّفه‌اى از «سكونت» و «تربيت نسل» است. بر اساس اين ديدگاه،

خانواده، كانون انس و توحيد خواهد بود؛ امرى كه مى‌تواند ظرفيت و انگيزه بالايى براى سازگارى و كاميابى فراهم سازد. از يك سو، همسران به لحاظ تفاوت‌هاى جسمانى و روانى به يكديگر نياز دارند و خداوند متعال با نظر لطف و مرحمت خود، ميان آنان مودّت و رحمت قرار مى‌دهد و از سوى ديگر، همسران با كمك يكديگر به تربيت انسان‌هاى توحيدى همّت مى‌گمارند كه از بُعدى ديگر، لطف خدا را موجب مى‌گردد. مجموعه اين دو امر، توجيه كننده قداست خانواده و ارزش الهى آن‌

[١]. سوره روم، آيه ٢١.