رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٥٩ - واكنش منفى به دوران ناخوشايند

سرزنش مى‌كنند و خشمگين مى‌شوند.[١] بديهى است چنين واكنشى، موجب كدورت و سردى در روابط همسران مى‌شود و صفا و صميميت، جاى خود را به ناراحتى و درگيرى مى‌دهد و در نتيجه، رضامندى از زندگى زناشويى و امكان موفّقيت خانواده، كاهش مى‌يابد.

ترديد نداشته باشيد كه بى‌تابى كردن و شكايت نمودن، كوچك‌ترين تأثيرى در بهبود وضعيت شما نخواهد داشت. واكنش صحيح، آن است كه شرايط موجود را بهبود بخشد و اوضاع را كنترل كند. اين، در حالى است كه به وسيله بى‌تابى كردن، هيچ مشكلى حل نمى‌شود؛[٢] بلكه به رنج آن مى‌افزايد. ورود سختى‌ها خود، تنيدگى‌زاست و لذا همسران بايد با همدلى، از فشار روانى آن بكاهند و با هميارى، در گذر موفّقيت‌آميز از آن به يكديگر كمك كنند. اين در حالى است كه بى‌تابى كردن و از يكديگر شكايت نمودن، افزاينده تنيدگى است، نه كاهنده آن![٣]

اين، ويژگىِ بى‌تابى نمودن است و سرّ آن، اين است كه بى‌تابى كردن نمى‌تواند تقدير را برگردانَد.[٤] به همين جهت، شخص، با بى‌تابى‌اش، فقط مشكل را بزرگ‌تر مى‌كند[٥] و آن را دو برابر مى‌سازد. ٦[٦] لذا اگر بى‌تابى، بر زندگى چيره شود، كسى روىِ آسايش را نخواهد ديد. ٧[٧]

---

[١].

وَ أَمَّا إِحْدَى الْمَلْعُونَتَيْنِ ... الَّتِي إِنْ أُعْطِيَتْ سَخِطَتْ، وَ إِنْ مُنِعَتْ عَتَبَتْ وَ غَضِبَتْ‌ ( الاختصاص، ص ٣٣٩).

[٢]. امام على( ع):

الحُزنُ وَ الجَزَعُ لا يَرُدَّانِ الفائِتَ‌ ؛ غمگينى و بى‌تابى، آنچه را كه از دست رفته، باز نمى‌گردانند( غرر الحكم، ح ٥٦١٢).

[٣]. امام على( ع):

الجَزَعُ يُعَظِّمُ المِحنَةَ ؛ بى‌تابى كردن، محنت را بزرگ‌تر مى‌كند( غرر الحكم، ح ٥٦١٩). بِكَثَرةِ الجَزَعِ تَعظُمُ الفَجيعَةُ ؛ با زيادْ بى‌تابى كردن، فاجعه، بزرگ‌تر مى‌شود( همان، ح ٥٦٢٩؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ١٨٧)

[٤]. امام على( ع) مى‌فرمايد:

الجَزَعُ لَا يَدفَعُ القَدَرَ وَ لَكِن يُحبِطُ الأَجرَ ؛ بى‌تابى كردن، تقدير را برنمى‌گردانَد؛ ولى پاداش آن را از بين مى‌بَرَد( غرر الحكم، ح ٥٦٢٥؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٢١).

[٥]. امام على( ع):

مَن جَزِعَ عَظُمَتَ مُصيِبَتُهُ‌ ؛ كسى كه بى‌تابى كند، مصيبتش بزرگ‌تر مى‌گردد( غرر الحكم: ح ٥٦٣١؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٤٢٩).

[٦] ٦. امام كاظم( ع):

الْمُصِيبَةُ لِلصَّابِرِ وَاحِدَةٌ وَ لِلْجَازِعِ اثْنَتَانِ‌ ؛ مصيبت براى شخص بردبار، يكى است و براى شخص بى‌تاب، دو تا( تحف العقول، ص ٤١٤؛ أعلام الدين، ص ٤١٤؛ الدرة الباهرة، ص ٤٢). امام على( ع): المُصيِبَةُ وَاحِدَةٌ وَ إِن جَزِعتَ صَارَتِ اثنَتَينِ‌ ؛ مصيبت، يكى است، و اگر بى‌تابى كنى، دو تا مى‌شود( غرر الحكم، ح ٥٦٢٤؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٢٦).

[٧] ٧. پيامبر خدا( ص):

مَنِ اسْتَوْلَى عَلَيْهِ الضَّجَرُ رَحَلَتْ عَنْهُ الرَّاحَةُ؛ كسى كه بى‌تابى و تنيدگى، بر او چيره شود، آسودگى، از او رخت برمى‌بندد( كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٥٥، ح ٥٧٦٢؛ الخصال، ج ١، ص ٢٣٠، ح ٧٢؛ مشكاة الأنوار، ص ٣٠٧؛ روضة الواعظين، ص ٤١٥).