رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢١٣ - هفت سازگارى و مداراى همسران

متفاوت- كه هر يك اقتضاهاى خاص خود را دارد-، با هم ازدواج مى‌كنند. دوم اين كه جداىِ از جنسيت، هر كدام از همسران، يك انسان مستقل‌اند و خواسته‌ها، انتظارات و سليقه‌هاى متفاوتى دارند. سوم اين كه گاه اختلاف فرهنگى نيز ميان آنان وجود دارد، بويژه در زمان ما كه ممكن است هر كدام از همسران، فرهنگى كاملًا متفاوت از ديگرى داشته باشد. چهارم اين كه زندگى، پديده‌ها و حوادث ريز و درشت بسيارى دارد كه همسران را پيوسته به چالش مى‌كشد و آنان را به واكنش وا مى‌دارد. اين تفاوت‌ها و موارد ديگرى كه ممكن است وجود داشته باشد، همگى، زمينه‌هاى اختلاف خُرد و كلان بسيارى را در طول زندگى براى همسران به وجود

مى‌آورند. جالب اين كه هيچ كدام از اين عوامل، به تنهايى، منفى و نادرست نيستند؛ بلكه مسئله اصلى، تركيب آنها در يك زندگى مشترك است.

در زندگى مشترك بايد براى اين تفاوت‌ها و اختلاف‌ها راهى پيدا كرد، در غير اين صورت، همسران و زندگى زناشويى آنها آسيب خواهند ديد. چاره كار در سازگارى و مداراى همسران با يكديگر است. اگر همسران به وسيله سازگارى، با يكديگر راه بيايند و از سرسختى بر خواسته‌هاى خود دست بكشند، مى‌توانند زندگى خوبى داشته باشند. اين، يكى از نيازهاى زندگى است. امام صادق (ع) سه چيز را از ضرورت‌هاى تعامل موفّق مرد با همسر خود مى‌داند كه نخستين آن «سازگارى» است:

لَا غِنَى بِالزَّوْجِ عَنْ ثَلَاثَةِ أَشْيَاءَ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ زَوْجَتِهِ، وَ هِيَ الْمُوَافِقَةُ لِيَجْتَلِبَ بِهَا مُوَافَقَتَهَا وَ مَحَبَّتَهَا وَ هَوَاهَا ....[١]

مرد، در روابط با همسرش، از سه چيز بى‌نياز نيست كه عبارت‌اند از: سازگارى، تا موافقت و محبّت و علاقه زن را جلب كند ....

جالب اين كه امام صادق (ع) پيامد سازگارى مرد را سازگارى متقابل زن و جلب محبّت و علاقه او برمى‌شمرد. از سوى ديگر، يكى از ويژگى‌هاى زن شايسته نيز سازگارى او دانسته شده است. امام صادق (ع) زن سازگار را از جمله عوامل خوش‌بختى برشمرده و فرموده است:

[١]. بحار الأنوار، ج ٧٨، ص ٢٣٧، ح ٧٠.