اگر در زندگى، يكسره تلخى و سختى ديده شود، آزاردهنده و غير قابل تحمّل خواهد بود. هنگام ورود يك مصيبت، ناخوشايندى آن را به گذشته، آينده و تمام زواياى حال، تعميم مى‌دهيم. در برخى موارد نيز ممكن است كه بر ناخوشايندىِ حال، تمركز كنيم و به چيز ديگرى توجّه نكنيم. با اين تعميم يا تمركز، هيچ نقطه مثبتى براى انسان باقى نمى‌مانَد كه به آن دل‌خوش كند و لذا روابط با همسر، دچار تنش مى‌شود و به سردى مى‌گرايد.

اين در حالى است كه ممكن است نقاط مثبت و اميدواركننده، وجود داشته باشند؛ امّا درك نشوند و مورد توجّه قرار نگيرند. آنچه به نقاط مثبت زندگى، خاصيتى آرامش‌دهنده مى‌بخشد، درك و توجّه به آنهاست. بنا بر اين در شرايطى كه زندگى شما به هر شكل دچار حادثه مى‌شود و بر ناخوشايندى، تمركز مى‌كنيد و آن را تعميم مى‌دهيد، بهترين روش، تعديل موقعيت تنيده بر اساس مثبت‌نگرى است.

مثبت‌نگرى، توجّه شما را از مشكلات با همسر و سختى‌هاى زندگى، به سمت خوبى‌ها و زيبايى‌هاى همسر و زندگى‌تان معطوف مى‌سازد. در حقيقت، مثبت‌نگرى، روشى است براى بازگرداندن توجّه از ناخوشايندها به خوشايندها. وقتى خوب نگاه كنيد، خواهيد ديد كه در همسر و زندگى زناشويى‌تان، نكات مثبت و اميدوار كننده فراوانى وجود دارد. لذا زيبنده نيست كه به محض ورود يك ناملايمت، از آن، نالان و ناراضى گرديد.[١]

يكى از تجّار مدينه كه از وضع مالىِ خوبى برخوردار بود و با امام صادق (ع) مراوده داشت، روزگار وى دگرگون شد و به ايشان شكايت كرد. امام صادق (ع) براى آرام ساختن وى فرمود:

وَلَا تَجْزَعْ وَ إِنْ أَعْسَرْتَ يَوْماً فَقَدْ أَيْسَرْتَ فِي زَمَنٍ طَوِيل.[٢]

[١]. امام صادق( ع):

لَا خَيْرَ فِي عَبْدٍ شَكَا مِنْ مِحْنَةٍ تَقَدَّمَهَا آلَافُ نِعْمَةٍ وَ اتَّبَعَهَا آلَافُ رَاحَةٍ ؛ هيچ خيرى نيست در آن بنده‌اى كه از گرفتارى خود شكايت مى‌كند و حال آن كه در گذشته، هزاران نعمت داشته و هزاران راحتى در آينده به او خواهد رسيد( مسكن الفؤاد، ص ٥٢؛ بحار الأنوار، ج ٦٧، ص ٢٣١).

[٢]. كشف الغمّة، ج ٢، ص ١٦٢؛ بحار الأنوار، ج ٧٨، ص ٢٠٣.