زناشويى نيز دچار مشكل شده و روابطى ملال‌آور خواهد داشت.[١] همين امور سبب مى‌گردد كه زندگى فرد، آسيب ببيند و از لذّت آن محروم گردد.[٢] بنا بر اين، بداخلاقى، يك ضعف و ناتوانى است كه موجب نارضايى زناشويى مى‌گردد و موفّقيت و كاميابى زندگى را به شدّت تهديد مى‌كند. بايد ديد در برابر اين ناتوانى، چه واكنشى بايد نشان داد تا آسيب، به حداقل كاهش يابد.

٢. واكنش به بداخلاقى‌

بى‌ترديد، بداخلاقى، اثرات ويرانگر و زيانبارى به همراه دارد؛ امّا بايد ديد در برابر اين پديده، چه واكنشى بايد نشان داد كه اثر منفى آن به حد اقل كاهش يابد؟ واكنش نامناسب به پديده بداخلاقى، موجب افزايش دامنه اثرات منفى آن خواهد شد. راهبرد خردمندانه در برابر اين پديده، كاهش اثرات منفى است. اگر همسر، مقابله به مثل كند، دچار كشاكش زجرآور و دردناكى خواهند شد كه پيوسته دامنه اثرات منفى را گسترده‌تر ساخته و بر عمق آن مى‌افزايد. بنا بر اين، واكنش مناسب و منطقى، از مسائل لازم و ضرورت‌هاى اساسى براى زندگى است.

بداخلاقىِ همسر، يك موقعيت ناخوشايند در زندگى است و بر اساس آموزه‌هاى اسلامى، تاب‌آوردن و صبر كردن، بهترين واكنش به آن است. بردبارى و تاب‌آورى،

موجب كاهش فشار روانى مى‌گردد و بى‌تابى و نابردبارى، بر دامنه مشكلات و فشارهاى روانى مى‌افزايد. در اين باره، در ادامه، بيشتر سخن خواهيم گفت.[٣] مهم، اين است كه بى‌تابى و ناشكيبايى در برابر بداخلاقى همسر، نه تنها كارآمد نيست،

[١]. امام على( ع)

مَنْ ضَاقَ خُلُقُهُ مَلَّهُ أَهْلُهُ‌ ( الكافى، ج ٨، ص ٢٣، ح ٤؛ تحف العقول، ص ٩٧؛ بحار الأنوار، ج ٧٧، ص ٢٨٦، ح ١).

[٢]. امام على( ع):

لَا عَيشَ لِسَيِّئِ الخُلُقِ‌ ؛ انسان بداخلاق، زندگى( گوارا) ندارد( غرر الحكم، ح ١٥٠١٤، عيون الحكم والمواعظ، ص ٥٣٢، ح ٩٧٠٥). السَّيِّئُ الخُلُقِ كَثِيرُ الطَّيشِ، مُنغَصُ العَيشِ‌ ؛ شخص بداخلاق، شيوة زندگىِ بسيار كُندى دارد و زندگى‌اش هميشه تيره و تار است( غرر الحكم، ح ١٦٠٤؛ عيون الحكم و المواعظ، ص ٥٠، ح ١٢٦٦).

[٣]. ر. ك: ص ٢٢٤( بحث دوم: واكنش به برايند اقتصادى).