از اين رو، همان گونه كه پيش‌تر گذشت، مهم‌ترين معيار انتخاب، دين و ايمانْ دانسته شده است. معيار ايمان در حقيقت، تضمين كننده معناى متعالى و انسانى است. كسانى كه از عنصر ايمان برخوردارند و با معيار ايمان و نه معيارهاى مادى، همسر انتخاب مى‌كنند، به معنايى متعالى براى زندگى دست مى‌يابند و زندگى موفّق‌ترى خواهند داشت. امورى همچون مال، زيبايى و شهرت، توان تأمين معناى متعالى و تأثيرگذار را ندارند. كسى كه به خاطر لذّت و زيبايى، رفاه و ثروت، و شهرت و محبوبيتْ با كسى ازدواج مى‌كند، معنايى پست براى زندگى، برگزيده است و اين معنا، از يك سو، جهتى نامناسب به زندگى مى‌دهد كه با فلسفه ازدواج ناهماهنگ است و از سوى ديگر نمى‌تواند نيازهاى اخلاقى و رفتارىِ لازم براى يك زندگى سالم و موفّق را تغذيه كند. امّا كسى كه معناى الهى براى زندگى دارد و ايمان را معيار قرار مى‌دهد، هم جهتگيرىِ مناسبى خواهد داشت و هم منبع مهم و پايان‌ناپذيرى براى تعامل مثبت با همسر خواهد داشت. براى روشن شدن نقش معناى الهى در زندگى و تأثير آن در تعامل بين همسرى، در ادامه، به بررسى تأثير ايمان در زندگى مى‌پردازيم:

١- ٣. بى‌نيازى، ارضا و عزتمندى‌

در مباحث پيشين، بيان شد كه مال، زيبايى و جاه، ظرفيت و توانايىِ تأمين سعادت زندگى را ندارند و كسانى كه با اين انگيزه‌ها ازدواج مى‌كنند، به خودِ اين عوامل واگذار مى‌شوند و به آنچه انتظار داشته و در پى آن بوده‌اند، نمى‌رسند؛[١] امّا در مقابل، اگر كسى به خاطر دين و ايمانْ با كسى ازدواج كند، خداوند متعال، آن‌

انتظارى را كه انسان از امورى همچون مال، جاه و جمال دارد، تأمين مى‌كند. در حديثى از پيامبر خدا (ص) آمده است:

... وَ مَنْ تَزَوَّجَهَا لِدِينِهَا جَمَعَ اللهُ لَهُ ذَلِكَ.[٢]

... و هر كس كه براى ديندارى‌اش ازدواج كند، خدا همه را برايش جمع مى‌كند.

[١]. ر. ك: فصل دوم،( ص ٦٨، تقدّم ديندارى بر زيبايى) و( ص ٦٩، تقدّم ديندارى بر دارايى و شهرت).

[٢]. تهذيب الأحكام، ج ٧، ص ٤٠٠، ح ١٥٩٦؛ وسائل الشيعة، ج ٢٠، ص ٥١، ح ٢٥٠٠٨.