كسى كه از تقدير الهى راضى است، از مردم، بى‌نياز است‌[٢] و به غناى واقعى دست مى‌يابد؛[٣] زيرا اگر كسى به آنچه براى او بس است، راضى باشد، كمترين برخوردارى از دنيا براى او كافى است و اگر كسى به آنچه او را بس است، راضى نباشد، همه چيز در دنيا را نيز به او بدهند، باز براى او كافى نيست.[٤] هيچ ثروتى به اندازه راضى بودن از روزى، احساس فقر و نيازمندى انسان را از ميان نمى‌بَرَد.[٥] كسى كه به حلال اندك، راضى باشد، سبك‌بار زندگى خواهد كرد.[٦] اين بدان جهت است كه عوامل عينىِ زندگى (مثل ثروت و مانند آن)، وقتى موجب رضامندى مى‌شوند كه احساس برخوردارى را به وجود آورند؛ در غير اين صورت، صِرف وجود آنها تأثيرى در رضامندى نخواهد داشت. بر اساس آموزه‌هاى دينى، احساس‌

فقر و بى‌نيازى، امرى درونى است كه هر چند از امور بيرونى و عوامل عينى زندگى تأثير مى‌پذيرد، با اين حال، الزاماً اين گونه نيست كه با افزايش عوامل عينى (ثروت)،

[١]. قصص الأنبياء، راوندى، ص ١٩٥، ح ٢٤٤.

[٢]. امام على( ع):

مَن قَنِعَ بِرِزقِ اللهِ استَغنَى عَنِ الخَلقِ‌ ؛ هركه به روزى خدا قانع باشد، از خلق خدا بى‌نياز مى‌شود( غرر الحكم، ح ٩٠٥٧؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٤٤٩).

[٣]. امام على( ع):

ارضَ مِنَ الرِّزقِ بِما قُسِمَ لَكَ تَعِش غَنِيّاً ؛ به آن روزى‌اى كه خدا براى تو تقسيم كرده، راضى باش تا بى‌نياز زندگى كنى( غرر الحكم، ح ٩٢١٨. نيز ر. ك: عيون الحكم والمواعظ، ص ٧٥).

[٤]. امام على( ع):

مَنْ رَضِيَ مِنَ الدُّنْيَا بِمَا يُجْزِيهِ كَانَ أَيْسَرُ مَا فِيهَا يَكْفِيهِ، وَ مَنْ لَمْ يَرْضَ مِنَ الدُّنْيَا بِمَا يُجْزِيهِ لَمْ يَكُنْ فِيهَا شَيْ‌ءٌ يَكْفِيهِ‌ ( الكافى، ج ٢، ص ١٤٠).

[٥]. امام على( ع):

لَا مَالَ أَذْهَبُ لِلْفَاقَةِ مِنَ الرِّضَا بِالْقُوتِ‌ ؛ هيچ مالى به اندازة راضى بودن از روزى، فقر را از ميان نمى‌بَرَد( كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٨٥، ح ٥٨٣٤؛ وسائل الشيعه، ج ١٦، ص ١٨، ح ٢٠٨٤٨).

[٦]. امام صادق( ع):

مَكْتُوبٌ فِي التَّوْرَاةِ: ابْنَ آدَمَ ... مَنْ رَضِيَ بِالْيَسِيرِ مِنَ الْحَلَالِ خَفَّتْ مَؤُنَتُهُ‌ ؛ در تورات نوشته شده است: اى فرزند آدم! ... كسى كه به اندكْ حلال راضى باشد، بار او سبك خواهد بود( الكافى، ج ٢، ص ١٣٨).