رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٢١ - الف دعا و نشاط

كننده و ملال‌آور خواهد بود؛ زيرا خداوند، اصل و ريشه انسان است و قطع ارتباط با ريشه، موجب پژمردگى و افسردگى مى‌شود. از اين‌روست كه خداوند مى‌فرمايد:

وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً.[١]

و هر كس از ياد من روى گردانَد، زندگىِ سختى خواهد داشت.

خداوند، بهترين همدم انسان است. انسان، با او احساس آرامش مى‌كند. زندگى با خدا، زندگىِ لذّت‌بخش و شادى‌آفرينى است. قرآن كريم مى‌فرمايد:

أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ.[٢]

آگاه باشيد كه با ذكر خدا، دل‌ها آرام مى‌گيرد.

ياد خداوند، سينه‌ها را جلا مى‌دهد و به قلب‌ها آرامش مى‌بخشد. امام على (ع) در اين باره مى‌فرمايد:

ذِكرُ اللهِ جِلَاءُ الصُّدُورِ وَ طُمأنينَةُ القُلُوبِ.[٣]

ياد خدا مايه جلاى سينه‌ها و آرامش دل‌هاست.

همسرانى كه در پى زندگى لذّت‌بخش هستند نبايد از دعا و ارتباط با خدا غافل شوند. از زندگى بدون دعا و مناجات نبايد انتظار نشاط و شادابى واقعى و پايدار داشت. انسان، موجودى است الهى كه روح خداوند را با خود دارد و روح، اساس‌

حيات انسانى است. اين روح جدا افتاده، نياز به ارتباط با منبع خود دارد؛ بدون اين ارتباط، افسرده و پژمرده مى‌گردد.

اين، واقعيتى است انكارناپذير كه بى‌توجّهى به آن، هيچ چيز را تغيير نمى‌دهد. ارتباط همسران با خداوند، شيرينىِ زندگى است و كسى كه شيرينىِ ياد خدا را بچشد، از او رويگردان نمى‌شود. امام سجاد (ع) در مناجات نهم از مناجات پانزده‌گانه خود مى‌فرمايد:

[١]. سوره‌طه، آيه ١٢٤.

[٢]. سوره‌رعد، آيه ٢٨.

[٣]. غرر الحكم، ح ٣٦٣٩؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٢٥٦.