دعا و ارتباط با خدا موجب تقويت توان انسان مى‌گردد و بدين سان، انسان را در برابر مشكلاتْ قوى مى‌سازد و موجب گذر موفّقيت‌آميز از مشكلات مى‌گردد و در نهايت، شادكامى و خرسندى را به بار مى‌آورد. به همين جهت، پيشوايان دين در چنين موقعيت‌هايى، با خدا ارتباط برقرار مى‌كردند. امام صادق (ع) در باره سيره پدر بزرگوارشان در فشارهاى روانى مى فرمايد:

كَانَ أَبِي (ع) إِذَا أَحْزَنَهُ أَمْرٌ جَمَعَ النِّسَاءَ وَ الصِّبْيَانَ ثُمَّ دَعَا وَ أَمَّنُوا.[١]

پدرم اين گونه بود كه هرگاه چيزى او را غمگين مى‌ساخت، زنان و كودكان را جمع مى‌كرد. سپس دعا مى‌نمود و آنان آمين مى‌گفتند.

اين، يك برنامه معنوىِ خانوادگى است. ارتباط با خداوندى كه هم مهربان است و هم مقتدر و هم شكست‌ناپذير، پشتوانه بسيار مهمى به شمار مى‌رود كه انسان را همانند فولاد، مقاوم مى‌سازد. از اين روست كه پيامبر خدا (ص) هر گاه اندوهگين مى‌گشت، به نماز پناه مى‌بُرد و از آن، يارى مى‌جُست. در سيره ايشان چنين آمده است:

كَانَ رَسُولُ اللهِ (ص) إِذَا حَزَنَهُ أَمرٌ فَزَعَ إِلَى الصَّلَاةِ.[٢]

پيامبر خدا (ص) اين گونه بود كه هرگاه چيزى او را اندوهگين مى‌ساخت، به نماز پناه مى‌بُرد.

به جهت نقش و اهميت فوق العاده‌اى كه نماز در تقويت توان روحى انسان در برابر مشكلات دارد، امام صادق (ع) در دستور العملى چنين مى‌فرمايد:

اتَّخِذْ مَسْجِداً فِي بَيْتِكَ، فَإِذَا خِفْتَ شَيْئاً فَالْبَسْ ثَوْبَيْنِ غَلِيظَيْنِ مِنْ أَغْلَظِ ثِيَابِكَ وَ صَلِّ فِيهِمَا، ثُمَّ اجْثُ عَلَى رُكْبَتَيْكَ فَاصْرُخْ إِلَى اللهِ وَ سَلْهُ الْجَنَّةَ وَ تَعَوَّذْ بِاللهِ مِنْ شَرِّ الَّذِي تَخَافُهُ، وَ إِيَّاكَ أَنْ يَسْمَعَ اللهُ مِنْكَ كَلِمَةَ بَغْيٍ وَ إِنْ أَعْجَبَتْكَ نَفْسَكَ وَ عَشِيرَتَكَ.[٣]

در خانه‌ات محلى براى نماز قرار ده. پس هرگاه از چيزى هراسيدى، دو قطعه‌

[١]. بحار الأنوار، ج ٦٨، ص ١٤٣، ح ٤٢ و ج ٧٤، ص ١٢٨، ح ٣٤.

[٢]. سنن النبى( ص)، ص ٧١.

[٣]. الكافى، ج ٣، ص ٤٨٠.