رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٨٠ - ما امانتداريم يا مالك؟!

إِنَّ أَنْفُسَنَا وَ أَمْوَالَنَا مِنْ مَوَاهِبِ اللهِ الْهَنِيئَةِ وَ عَوَارِيهِ الْمُسْتَوْدَعَةِ، يُمَتِّعُ بِمَا

مَتَّعَ مِنْهَا فِي سُرُورٍ وَ غِبْطَةٍ، وَ يَأْخُذُ مَا أَخَذَ مِنْهَا فِي أَجْرٍ وَ حِسْبَةٍ.

همانا جان‌ها و اموال ما از هديه‌هاى گواراى الهى و امانت‌هاى به وديعه گذاشته اويند. ما را از آن، در موقعيت سرور و غبطه‌آورى بهره‌مند مى‌گردانَد و آنچه را مى‌گيرد، با اجر و پاداش مى‌گيرد.

اين كلام امام جواد (ع)، بيانگر يك واقعيت است: امانت بودن آنچه ما داريم و باور حتمى به اين واقعيت. پس از بيان اين واقعيت مى‌فرمايد:

فَمَنْ غَلَبَ جَزَعُهُ عَلَى صَبْرِهِ حَبِطَ أَجْرُهُ، نَعُوذُ بِاللهِ مِنْ ذَلِكَ.[١]

پس كسى كه بى‌تابى‌اش بر بردبارى‌اش چيره شود، اجر او ساقط مى‌گردد و ما از اين، به خدا پناه مى‌بريم.

در اين قسمت، امام (ع) به واكنش ما نسبت به فقدان مال پرداخته و بيان مى‌دارد كه بى‌تابى كردن، مايه خسران است، نه از دست دادن مال؛ چون مصيبتْ آن است كه انسان، از پاداشِ فقدان، محروم گردد.[٢]

نكته مهم ديگرى كه در كلام ايشان مى‌توان يافت، اين است كه امانتدار بودن انسان، فقط نسبت به مال مصطلح نيست؛ هر آنچه به انسان منتسب است، در اين دايره قرار مى‌گيرد، چه مال باشد و چه جان، و چه فرزند و خانواده. كسانى كه فرزندى را هم از دست مى‌دهند، در حقيقت، امانت خدا را پس داده‌اند.

كسى از اصحاب پيامبر خدا (ص) فرزند خود را از دست داد و بسيار بى‌تاب شد. پيامبر خدا (ص) نامه تسليتى براى وى فرستاد كه در بخشى از آن آمده بود:

فَقَدْ بَلَغَنِي جَزَعُكَ عَلَى وَلَدِكَ الَّذِي قَضَى اللهُ عَلَيْهِ، وَ إِنَّمَا كَانَ ابْنُكَ مِنْ مَوَاهِبِ اللهِ الْهَنِيئَةِ وَ عَوَارِيهِ الْمُسْتَوْدَعَةِ عِنْدَكَ، فَمَتَّعَكَ اللهُ بِهِ إِلَى أَجَلٍ وَ قَبَضَهُ لِوَقْتِ الْمَعْلُومِ فَإِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ.[٣]

[١]. تحف العقول، ص ٤٥٦؛ بحار الأنوار، ج ٥٠، ص ١٠٣.

[٢]. امام صادق( ع):

[٣]. تحف العقول، ص ٥٩؛ بحار الأنوار، ج ٧٧، ص ١٦٤.