رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٤٤ - يك در ارزيابى داشتهها جامعنگر باشيد

گاه يك‌مرتبه خشمگين مى‌شود و به خدا سوگند مى‌خورد كه لحظه‌اى خير از او نديده است! اين، ناسپاسى از نعمت‌هاى خداوند عزيز و جليل است، و اين، از ناسپاسى نعمت‌دهندگان است.

پيامبر (ص) در اين سخن مى‌خواسته با توجّه دادن زنان به نعمت همسر و فرزند، پديده ناسپاسى را به سپاس‌گزارى و رضامندى تبديل كند.

از منظرى ديگر، پيامبر (ص) به نيازمندى زنان به همسرانشان اشاره كرده و فرموده است:

لَا يَنظُرُ اللهُ إِلَى امرَأَةٍ لَا تَشكُرُ لِزَوجِهَا، وَ هِىَ لَا تَستَغنِىَ عَنهُ.[١]

خداوند، به زنى كه با وجود نياز به همسر، سپاس‌گزار او نيست، نگاه نمى‌كند.

براى زنان، اين كه مسئوليت و دغدغه تأمين زندگى و نگهدارى از آن، از دوش آنان برداشته شده و بر عهده مردان قرار داده شده، يك نعمت است كه آسايش و آرامش بيشترى را به ارمغان مى‌آورد. آنچه پيامبر (ص) انجام دادند، يك الگوى مناسب براى نارضايى‌زدايى است. لازم نيست فقط در همين چند مورد به دنبال داشته‌هاى زندگى زناشويى بگرديم؛ با اين روش مى‌توان موارد ديگرى را نيز يافت. از اين رو، توجّه به ديگر ابعاد همسر- كه در فهرست داشته‌ها آمد-، مى‌تواند انسان را به برخوردار بودن خود، آگاه سازد و احساس محروميت را از بين ببرد كه در اين صورت، احساس رضامندى به وجود مى‌آيد و صفا و صميميت بر زندگى حاكم مى‌شود.

البته اين كار، اختصاص به زنان ندارد. به طور كلّى، همسران براى هم نعمت‌اند. داشتن همسر، چه براى مرد و چه براى زن، نعمت است. فرزند نيز يك نعمت است، هم براى زن و هم براى مرد. همچنين همسران به يكديگر نياز دارند. هر كدام مسئوليتى دارند و بخشى از زندگى را سامان مى‌دهند. شايد اندازه مسئوليت‌هايشان‌

[١]. السنن الكبرى، نسايى، ج ٥، ص ٣٥٤، ح ٩١٣٥؛ المستدرك على الصحيحين، ج ٤، ص ١٩٣، ح ٧٣٣٧؛ السنن الكبرى، بيهقى، ج ٧، ص ٤٨٠، ح ١٤٧٢٠؛ تاريخ بغداد، ج ٩، ص ٤٤٨، ش ٥٠٧٧؛ مسند البزّار، ج ٦، ص ٣٤٠، ح ٢٣٤٩؛ كنز العمّال، ج ١٦، ص ٣٩٦، ح ٤٥٠٨٢.