إِذَا طَلَبْتَ شَيْئاً مِنَ الدُّنْيَا فَزُوِيَ عَنْكَ فَاذْكُرْ مَا خَصَّكَ اللهُ بِهِ مِنْ دِينِكَ وَ صَرَفَهُ عَنْ غَيْرِكَ، فَإِنَّ ذَلِكَ أَحْرَى أَنْ تَسْتَحِقَّ بِمَا فَاتَكَ.[١]

هرگاه چيزى از دنيا خواستى و از تو باز داشته شد، به ياد آور دينت را كه خداوند به تو داده و از ديگران باز داشته است كه اين به جاى آنچه از دست داده‌اى، سزاوارتر است.

هيچ‌گاه همسر خود را صرفاً از بُعد مادى ارزيابى نكنيد. امورى مانند مال و جمال، جزو بُعد مادى همسر به شمار مى‌روند. فراموش كردن ابعاد ديگر، ممكن است نارضايتى به وجود آورد. يكى از مواردى كه پيامبر خدا (ص) با آن رو به رو شد، پديده ناسپاسى از همسر بود. ايشان براى درمان اين مشكل و بازگرداندن‌

سپاس‌گزارى و رضامندى، از همين روش استفاده نمود. روزى پيامبر (ص) وارد مسجد كه شد، گروهى از زنان را ديد و به آنان سلام كرد. چون سخن آنان را شنيد و از موضوع آن آگاه شد، دو بار به آنان فرمود: «از ناسپاسى نسبت به صاحب نعمت بپرهيزيد.» گروه زنان، تصوّر نمودند كه مراد پيامبر (ص) ناسپاسى از خداست. لذا يكى از آنان با بيان اين جمله كه «اى پيامبر خدا! از ناسپاسى خداوند به خدا پناه مى‌بريم»، مى‌خواست بگويد كه ما اهل ناسپاسى از خدا نيستيم. پيامبر (ص) فرمود: «چرا [شما اهل ناسپاسى هستيد!]». سپس در تشريح و توضيح ادّعاى خود، به موضوع جالبى اشاره مى‌كند و رويكرد جديدى را در خانواده مطرح مى‌نمايد. ايشان مى‌فرمايد:

إِنَّ إِحدَاكُنَّ تَطُولُ أَيمَتُهُا وَ يَطُولُ تَعنِيسُهَا، ثُمَّ يُزَوِّجُهَا اللهُ البَعلَ وَ يُفيِدُهَا الوَلَدَ وَ قُرَّةَ العَينِ، ثُمَّ تَغضَبُ الغَضبَةَ، فَتُقسِمُ بِاللهِ مَا رَأَت مِنهُ سَاعَةً خَيرٌ قَطَّ، فَذَلِكَ مِن كُفرَانِ نِعَمِ اللهِ (عزوجل)، وَ ذَلَكَ مِن كُفرَانِ المُنعَمِينَ.[٢]

برخى از شما مدتّى طولانى بى‌همسر بوده و در خانه مانده‌اند. سپس خداوند متعال، كسى را به همسرى وى درمى‌آوَرَد و فرزند و نور چشم به وى مى‌دهد؛ آن‌

[١]. بحار الأنوار، ج ٧١، ص ١٤٥؛ فقه الرضا، ص ٣٦٠؛ كنز الفوائد، ج ١، ص ٣٤٥.

[٢]. مسند ابن حنبل، ج ١٠، ص ٤٤٠، ح ٢٧٦٦٠؛ الأدب المفرد، ص ٣٠٧، ح ١٠٤٧؛ المعجم الكبير، ج ٢٤، ص ١٧٧، ح ٤٤٥؛ كنز العمّال، ج ١٦، ص ٣٩٦، ح ٤٥٠٨٣.