ايشان در گزارشى مى‌فرمايد كه: روز قيامت، بنده‌اى را مى‌آورند و در برابر خداوند متعال قرار مى‌دهند و خداوند، فرمان مى‌دهد او را به دوزخ بياندازند. آن بنده با تعجّب مى‌گويد: خداوندا! فرمان دادى مرا به دوزخ بياندازند، در حالى كه من قرآن مى‌خواندم! خداوند مى‌فرمايد: «آرى. فرمان دوزخ دادم؛ چون تو شكر نعمت مرا به جاى نمى‌آوردى». بنده مى‌گويد: خداوندا! فلان نعمت را دادى و من آن گونه شكر كردم، و فلان نعمت را دادى و من آن گونه شكر كردم .... او پيوسته نعمت‌هاى خدا و شكرگزارى خود را برمى‌شمرد و خداوند متعال، سخن او را تأييد مى‌كند و در عين حال مى‌فرمايد:

أَنَّكَ لَمْ تَشْكُرْ مَنْ أَجْرَيْتُ لَكَ نِعْمَتِي عَلَى يَدَيْهِ، وَ إِنِّي قَدْ آلَيْتُ عَلَى نَفْسِي أَنْ لَا أَقْبَلَ شُكْرَ عَبْدٍ لِنِعْمَةٍ أَنْعَمْتُهَا عَلَيْهِ حَتَّى يَشْكُرَ مَنْ سَاقَهَا مِنْ خَلْقِي إِلَيْهِ.[٢]

تو از كسى كه من نعمتم را از طريق وى به تو رساندم، تشكّر نكردى، و من با خود عهد كرده‌ام تا بنده از كسى كه نعمت به وسيله او به وى رسيده، تشكّر نكند، شكر او را از نعمتى كه به وى داده‌ام، نپذيرم.

بنا بر اين، تشكّر از احسان و نيكىِ همسر، امرى الهى و بهترين واكنش به رفتار مثبت وى است كه نقش مهمى در روابط مثبت و سازنده هسران دارد.

اكنون بايد ديد كه تشكّر، چگونه بر روابط همسران تأثير مى‌گذارد؟ تشكّر يك رفتار مثبت و خوش‌حال‌كننده‌اى است كه تأثير خوشايندى بر فرد مقابل دارد و مى‌تواند روابط زناشويى را رضايت‌بخش و زندگى را پايدار سازد. اين تأثير از چند جهت است:

نخست اين كه تأثير سپاس‌گزارى فرد مقابل، از خودِ كار خوب، «پايدارتر» است. كار خوب، با اين كه ارزشمند و تأثيرگذار است، از بين مى‌رود؛ امّا توجّه همسر به‌

[١].

من لا يشكر الناس، لا يشكر الله‌ ( عزوجل)؛ كسى كه از مردم تشكّر نكند، از خداوند عزيز و جليل تشكّر نكرده است( الأمالى، طوسى، ص ٣٩٣؛ مسند ابن حنبل، ج ٣، ص ٧٤).

[٢]. الأمالى، طوسى، ص ٤٦٣؛ بحار الأنوار، ج ٧، ص ٢٢٣، ح ١٤١.