رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٨٤ - دليل ترجيح ديندارى بر ديگر ملاكها

در باره مال نيز همين گونه است. انسان اگر احساس بى‌نيازى كند، سركش خواهد شد.[١] همسرِ برخوردار از ثروت، و محروم از ايمان، ممكن است سركشى كند و خانواده را كه بايد كانون مهر و صفا باشد، به ميدان سركشى تبديل نمايد. در اين صورت، آيا مى‌توان انتظار خوش‌بختى داشت؟

در روايت ديگرى، پيامبر (ص) به معيار شهرت نيز اشاره كرده و در باره پيامدهاى منفى ازدواج به خاطر جايگاه اجتماعى، مال و اصل و نسب زن و پيامد مثبت ازدواج به خاطر حفظ دين مى‌فرمايد:

مَن تَزَوَّجَ امرَأَةً لِعِزِّهَا لَم يُزِدهُ اللهُ إِلَّا ذُلّاً وَمَن تَزَوَّجَها لِمَالِها لَم يُزِدهُ اللهُ إلَّا فَقراً وَمَن تَزَوَّجَها لِحَسَبِهَا لَم يُزِدهُ اللهُ إلَّا دَنَاءةً وَمَن تَزَوَّجَ إمرَأَةً لَم يُرِد بِهَا إِلَّا أَن يَغُضَّ بَصَرَهُ وَيُحصِنَ فَرجَهُ أَو يَصِلَ رَحِمَهُ بَارَكَ اللهُ لَهُ فيِهَا وَ بَارَكَ لَهَا فِيهِ.[٢]

هركه با زنى به خاطر عزّت او ازدواج كند، خداوند جز بر ذلّتش نمى‌افزايد و هركه به خاطر مالش با او ازدواج كند، خداوند جز بر فقرش نمى‌افزايد و هركه به خاطر

حسب و نسبش با او ازدواج كند، خداوند جز بر پستى‌اش نمى‌افزايد؛ امّا هركه با زنى به اين خاطر ازدواج كند كه چشمش را بپوشاند و دامنش را پاك نگه دارد يا صله رحم كند، خداوند، آن مرد را براى زن و آن زن را براى مرد، مبارك مى‌گردانَد.

عزّت و اعتبار اجتماعى، يك امر مطلوبى است؛ امّا برخى براى مشهور شدن، وصل شدن به صاحبان شهرت را وسيله قرار مى‌دهند! صاحب شهرت، هم مى‌تواند خودِ همسر باشد- كه از شهرت شخصى برخوردار است- و هم خانواده او- كه از اعتبار خانوادگى برخوردار است-. در حالى كه عزّت، تنها دست خداوند متعال است و كسى كه از راه همسر مشهور، آن را مى‌طلبد، بى‌ترديد نتيجه عكس خواهد گرفت.[٣]

---

[١]. ر. ك: إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌( سورة علق: آية ٦ و ٧).

[٢]. المعجم الأوسط، ج ٣، ص ٢١، ح ٢٣٤٢؛ حلية الأولياء، ج ٥، ص ٢٤٥؛ مسند الشاميّين، ج ١، ص ٢٩، ١١؛ كنز العمّال، ج ١٦، ص ٣٠١، ح ٤٤٥٨٩.

[٣]. پيامبر( ص):

مَنْ نَكَحَ امْرَأَةً حَلَالًا بِمَالٍ حَلَالٍ غَيْرَ أَنَّهُ أَرَادَ( بِهِ) فَخْراً وَ رِيَاءً( وَ سُمْعَةً)، لَمْ يَزِدْهُ اللهُ بِذَلِكَ إِلَّا ذُلّاً وَ هَوَاناً ؛ هركه با مال حلال، با زنى از راه حلال ازدواج كند، امّا هدفش فخرفروشى و خودنمايى باشد، خداوند( عزوجل) جز بر خوارى و سرشكستگى او نيفزايد( ثواب الأعمال، ص ٢٨٣؛ وسائل الشيعة، ج ٢٠، ص ٥٢، ح ٢٥٠١١).