رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٠٥ - ١ - ٣ بىنيازى، ارضا و عزتمندى

امام صادق (ع) اين مسئله را با توضيح بيشترى بيان داشته‌اند:

... وَ إِنْ تَزَوَّجَهَا لِدِينِهَا رَزَقَهُ اللهُ (عزوجل) الْجَمَالَ وَ الْمَالَ.[١]

... و اگر براى ديندار بودن با او ازدواج كند، خداوند، دارايى و زيبايى را نيز نصيبش مى‌گردانَد.

در اين دو روايت، تصريح شده است كه خداوند متعال، انتظارى را كه انسان از مال و جمال دارد، روزىِ انسان خواهد كرد.

انسان از مال، بى‌نيازى مى‌خواهد نه فراوانى، و از جمال، علاقه و لذّت مى‌خواهد و اين دو، بدون مال نيز تأمين مى‌شوند. احساس بى‌نيازى و توانگرى، در گرو داشتن مال و ثروت فراوان نيست؛ چه بسا افراد ثروتمندى كه هماره احساس آز و نياز دارند. علاقه و لذّت نيز تنها در زيبارويى خلاصه نمى‌شود. ممكن است كسى همسر زيبا داشته باشد؛ امّا مهر او در دلش قرار نگيرد و به دلايلى از او لذّت نَبَرد. بنا بر اين، انسان مى‌تواند نيازهايش را بدون مال و زيبايى هم به دست آورد و اين، به خواست خداوند متعال، شدنى است.

بدون شك، از عوامل اصلى اختلال خانواده، توقّعات فزاينده و آرمان‌گرايانه همسران جوان از زندگى مشترك است كه برآورده نشدن آنها، سبب احساس نارضايتى و در نتيجه، كوشش نامعقول و نسنجيده براى تغيير وضع موجود به وضع مطلوب مى‌شود. افزون بر آن، بروز نابه‌سامانى‌هاى فرهنگى، اقتصادى و ... روابط زناشويى را به روابطى شكننده و ناپايدار تبديل مى‌كند. در چنين شرايطى، كمترين ناكامى در دستيابى به آرزوهاى مادى، اشخاص بى‌ايمان را- كه تنها به سعادت‌

دنيوى خود مى‌انديشند-، به سرخوردگى و احساس شكست مى‌كشانَد. اين در حالى است كه ايمان مذهبى و باور به وعده‌هاى الهى، مؤثّرترين عامل ايجاد حس رضايت و اميد به آينده و در نتيجه، سازگارى با ناملايمات و دشوارى‌هاى زندگى است.[٢]

[١]. همان، ص ٣٠.

[٢]. اسلام و جامعه‌شناسى خانواده، ص ٢١٩.