زياده‌خواهى انسان در انباشت ثروت. نبايد تصوّر كرد كه تضمين روزى به معناى تضمين زياده‌خواهى انسان است. بنا بر اين، روزىِ مقدّر انسان، براى كسى كه تلاش كند، تضمين شده است. چون چنين قانونى وجود دارد، انسان تلاشگر، نگران آينده نخواهد بود و با توكّل بر خدا به تلاش خود ادامه مى‌دهد. امام على (ع) نيز بر همين اساس مى‌فرمايد:

... فَلَا تَحْمِلْ هَمَّ سَنَتِكَ عَلَى هَمِّ يَوْمِكَ، وَ كَفَاكَ كُلَّ يَوْمٍ مَا هُوَ فِيهِ، فَإِنْ تَكُنِ السَّنَةُ مِنْ عُمُرِكَ فَإِنَّ اللهَ (عزوجل) سَيَأْتِيكَ فِي كُلِّ غَدٍ بِجَدِيدِ مَا قَسَمَ لَكَ، وَ إِنْ لَمْ تَكُنِ السَّنَةُ مِنْ عُمُرِكَ فَمَا تَصْنَعُ بِغَمِّ وَ هَمِّ مَا لَيْسَ لَكَ.[١]

... اندوه سالت را بر اندوه امروزت بار نكن و براى هر روز، آنچه در آن است، تو را كفايت مى‌كند. پس اگر آن سال، از عمر تو باشد، خداوند (عزوجل) در هر فردايى آنچه را براى تو تقسيم كرده مى‌فرستد و اگر آن سال، از عمر تو نباشد، تو را چه كار با اندوه و غصّه آنچه مال تو نيست!

امام على (ع)، نگرانى براى روزى را نفى نكرده، بلكه مى‌فرمايد: «هر روز، اندوه همان روز». اين‌كه انسان در هر روز، به فكر روزىِ همان روز باشد، ناپسند و مشكل‌ساز نيست؛ مشكل از جايى آغاز مى‌شود كه اندوه همه آينده را بر امروز خود بار كنيم. پس اگر هر روز در انديشه همان روز باشيم، نه از كار امروز باز مى‌مانيم و نه دچار تنيدگى و ترك ازدواج مى‌شويم.

اين، يك واقعيت تجربه شده است كه ازدواج، زندگى را توسعه مى‌دهد. شخصى نزد پيامبر خدا (ص) رسيد و از فقر به ايشان شكايت كرد. پيامبر (ص) به او فرمود: «ازدواج كن» و او ازدواج كرد و زندگى‌اش توسعه يافت.[٢] در نمونه ديگرى، امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه: روزى، يكى از جوانان انصار نزد پيامبر خدا (ص) رسيد و از فقر خود

به ايشان شكايت كرد. پيامبر (ص) به او فرمود: «ازدواج كن». جوان با خود گفت:

[١]. كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٨٤، ح ٥٨٣٤؛ نهج البلاغة، حكمت ٣٧٩؛ وسائل الشيعة، ج ١٧، ص ٥٠، ح ٢١٩٥٤.

[٢].

جاءَ رَجلٌ إلى النبي( ص) فشكا إليه الحاجة، فقال: تَزوّج، فَتزَوَّجَ فوَسَّعَ عليه‌ ( الكافى، ج ٥، ص ٣٣٠. نيز، ر. ك: تاريخ بغداد، ج ١، ص ٣٦٥).