رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٦٦ - ١ انتظارات خود را با واقعيتها تنظيم كنيد

است و شادمانى و دشوارى، قابل جمع نيستند! انبيا و اولياى الهى، بيشترين سختى‌ها را در زندگى تجربه كرده‌اند؛ امّا هرگز ناراضى و ناخرسند نبودند. پس مى‌توان در ميان سختى‌ها، خرسند و شادمان بود و اين، پديده شگفتى است!

بنا بر اين، غمگينى و تنيدگىِ ناشى از سختى‌ها، ريشه در ناآگاهى دارد. ناآگاهى، موجب نارضايتى مى‌شود و نارضايتى، موجب اندوه و حزن مى‌گردد. پيامبر خدا (ص) در تبيين رابطه ميان اين عناصر مى‌فرمايد:

إِنَّ اللهَ بِحُكْمِهِ وَ فَضْلِهِ جَعَلَ الرَّوْحَ وَ الْفَرَحَ فِي الْيَقِينِ وَ الرِّضَا، وَ جَعَلَ الْهَمَّ وَ الْحَزَنَ فِي الشَّكِّ وَ السَّخَطِ.[١]

همانا خداوند، با حكمت و فضل خودش، آسايش و شادمانى را در يقين و رضا

قرار داده است و اندوه و حُزن را در شك و نارضايتى.

باور به واقعيت‌هاى هستى، موجب رضامندى مى‌گردد و رضامندى، آسودگى و شادمانى را به دنبال دارد. پس مى‌توان گفت كه برخوردارى از يك شناخت صحيح و واقعى از زندگى، بهترين دفع‌كننده اندوه است.[٢] مهم اين است كه بدانيد رضامندى را با بازنگرى در تفكّرات و اصلاح آنها مى‌توان به دست آورد. واقعى شدن تفكّرات، به واقعى شدن انتظارات منجر مى‌شود و همين امر، كلانْ شرط شاد زيستن و رضامندى از زندگى زناشويى است. زندگى، يك رؤيا و خواب شيرين نيست. همسرانى كه زندگى را همانند افسانه‌ها بى‌رنج و دغدغه مى‌پندارند، زندگى سختى خواهند داشت. بسيارى از مشكلات در داشتن همين تصوّرات غير واقعى است.

ما به دنيا نيامده‌ايم تا آن گونه كه مى‌خواهيم زندگى كنيم و آن طور كه دوست داريم، آن را تنظيم نماييم؛ بلكه به دنيا آمده‌ايم تا هنر و مهارت خود را در هماهنگ شدن با كِش و قوس‌هاى زندگى نشان دهيم. پس بروز مشكلات و برآورده نشدن انتظارات را از چشم همسر خود نبينيد. اين جا سخن از توحيد و تكامل انسانى‌

[١]. تحف العقول، ص ٦. نيز، ر. ك: الكافى، ج ٢، ص ٥٧.

[٢]. امام على( ع):