رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ١٥٩ - ٢ واكنش در برابر بدى كردن همسر

همان موقعيت تلخ، مى‌ايستد. اين كار شايد حق وى باشد؛ امّا بايد دانست كه ايستادن بر سر موضوع مناقشه و گذر نكردن از آن، همانند ايستادن در كنار زباله‌دان و فاصله نگرفتن از آن است. خِرَد انسانى حكم مى‌كند كه انسان، بر سر زباله‌هاى روابط همسرى نَايستيد[١] كه هم بوى نامطبوع دارد و منظرى زشت، و هم وى را از مناظر زيباى ديگرى كه فراروى اوست، محروم مى‌كند. ممكن است كه انسان براى‌

يك بار، تلخىِ اشتباه همسر را تجربه كند؛ امّا اگر بر سر آن بايستد و نگذرد، بارها و بارها تلخىِ آن را براى خود تكرار كرده است و اين بار، خود مسئول آن است!

امّا در طرف مقابل، گذشت، دل‌ها را جلا مى‌دهد و كينه‌ها و كدورت‌ها را- كه بلاى خانمان‌سوزند-، مى‌زدايد و صفا و صميميت را به زندگى بر مى‌گردانَد. خداوند متعال در قرآن كريم مى‌فرمايد:

وَ لا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَ لَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ عَداوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ.[٢]

و نيكى با بدى يكسان نيست. [بدى را] با آنچه بهتر است پاسخ ده كه در اين صورت، كسى كه ميان شما و او دشمنى بوده، گويا دوستى يك‌دل مى‌گردد.

پيامبر (ص) نيز مى‌فرمايد:

تَعَافُوا تَسقُطُ الضَّغَائِنُ بَينَكُم.[٣]

از يكديگر درگذريد تا كينه‌هاى ميان شما از بين برود.

اگر هر كدام از ما بخواهيم بر حق خود پافشارى كنيم و هيچ گذشتى نداشته باشيم، آنگاه چه اتّفاقى خواهد افتاد؟ آيا چيزى را به دست آورده‌ايم؟ و از چيزى كه داشتيم دفاع كرده‌ايم؟ يا بر عكس، چيزهاى فراوانى را از دست داده‌ايم؟ آيا در كم‌گذشتى و بى‌گذشتى مى‌توان زندگى همراه با محبّت و آرامش و عشق را انتظار داشت؟

[١]. امام على( ع):

[٢]. سورة فصلت، آية ٣٤.

[٣]. مجمع الزوائد والفوائد، ج ٨، ص ٨٢؛ كنز العمّال، ج ٣، ص ٣٧٣، ح ٧٠٠٤.