«احسان‌شناسى» است. همسران بايد به توانمندى لازم براى شناخت احسان همسر خود دست يابند. ناتوانى در احسان‌شناسى، ممكن است بر محبّت احسان كننده، تأثير عكس بر جاى گذارد و جريان احسان را قطع كند كه در نتيجه، آرام آرام، نيكى كردن، جاى خود را به بدى كردن و محبّت، جاى خود را به نفرت خواهد داد.

اكنون بايد ديد كه چه بايد كرد؟ براى كسب مهارت در شناخت احسان و نيكى همسر، لازم است كه اولًا، نگاه منفى‌گرا، به نگاه مثبت‌گرا تبديل شود. ريشه مشكل در نظام شناختى و ارزيابى افراد است. نظام شناختى و ارزيابى برخى افراد، صرفاً منفى‌ياب است و توان درك چيزى جز بدى و زشتى را ندارد. اين جاست كه احسان همسر ديده نمى‌شود و فقط نقاط منفى او مورد توجّه قرار مى‌گيرد كه نتيجه‌اى جز نفرت ندارد. اين منطق بايد تغيير كند و سيستم ارزيابى فرد، مثبت‌ياب شود. اين كار با تمرين، بويژه زير نظر فردى آگاه و خبره، امكان‌پذير است.

ثانياً، بايد نكات مثبت و احسان‌هاى همسر، «يادآورى» شود. گاه ممكن است كه فرد، با اين كه متوجّه احسان همسرش شده، به مرور زمان، دچار غفلت شده و آن را فراموش كرده باشد. از اين رو بايد از روش يادآورى استفاده نمود. يكى از برنامه‌هايى كه بايد همسران در زندگى خود داشته باشند، فرايند يادآورى است. بدين منظور بايد زمان خاصّى براى اين امر اختصاص يابد و گذشته زندگى، با همان‌

نگاه مثبت‌نگر مرور شود و خاطرات خوش آن روزها زنده گردد و مجموعه خوبى‌ها شماره شود.

ثالثاً، گاه يادآورى خودِ فرد احسان كننده مى‌تواند كارساز باشد. هر چند مطلوب آن است كه احسان شونده، خود، احسان طرف مقابل را درك كند؛ امّا اگر چنين اتفاقى نيفتد، خود فرد مى‌تواند به مصداق آيه شريف‌ وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ،[١] به بيان برخى احسان‌هاى خود اقدام نمايد تا برايش يادآورى شود. البته بايد مواظب باشد كه در اين راه، دچار غرور نگردد و احساس خودستايى نداشته باشد كه اين، خود، عامل نفرت و دورى مى‌گردد.

[١]. سوره ضحى، آيه ١١.