ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٨٥ - حويزى شيخ جعفر بن عبد اللّه بن ابراهيم
حويزى[١]
حويزى شيخ جعفر بن عبد اللّه بن ابراهيم
- اصلش از حويزه، مولدش كمره، مسكنش اسپهان، مدفنش نجف، لقبش قوام الدين، و شهرتش قاضى است. در اوائل قرن دوازدهم هجرت از بزرگان علماى نامى اماميّه و فقيهى بود فاضل كامل حكيم جليل القدر و دقيق الفطانة و رفيع المنزلة، در معرفت اخبار و كلام و تفسير بىنظير، در ذكاوت و جامعيّت كمالات علميّه وحيد عصر خود بشمار ميرفت، علم حديث و اخبار را از مولى محمد تقى مجلسى فراگرفته و در معقول و منقول از شاگردان آقا حسين خوانسارى و محقّق سبزوارى صاحب ذخيره بود، سيد صدر قمى شارح وافيه و مولانا محمد اكمل والد ماجد آقاى بهبهانى هم از تلامذه شيخ جعفر ميباشند. در تمامى عمر خود قضاوت اسپهان بدو مفوّض گرديد و بهمين جهت بين علما بشيخ جعفر قاضى شهرت يافت و از تأليفات او است:
١- اصول الدين ٢- حاشيه شرح لمعه ٣- حاشيه كفايه استاد خود محقق سبزوارى ٤- ذخائر العقبى در تعقيبات نماز كه بامر شاه سلطان حسين صفوى تأليفش داده و غير اينها كه تعليقات و حواشى بسيارى بر مصنّفات اماميّه دارد و مشهورتر از همه حاشيه شرح لمعه او است كه بين العلماء دائر و محل استفاده فحول و اكابر ميباشد. وفات وى بتصريح روضات الجنّات بسال ١١١٥ ه قمرى در اثناى مراجعت از سفر حج در ارض عراق وقوع يافت، لكن در مستدرك الوسائل اين كلام روضات را حمل بر اشتباه كرده است. از امير اسمعيل خاتونآبادى كه در همان سفر حج از اهل قافله بوده و تمامى وقايع آن سفر را روزبروز مىنگاشته نقل كرده است كه صاحب ترجمه (شيخ جعفر) بفاصله يكسال و نيم
[١]- حويزى- بضم اول و فتح ثانى، منسوب است بحويز و آن بنوشته مراصد و موافق آنچه در روضات از تلخيص الاثار نقل كرده موضعى است مابين واسط و خوزستان و بصره و در قاموس گويد قصبهايست در خوزستان و اين هردو يكى است. در اينجا بعضى از منسوبين آن را (حويزى) ثبت اوراق كرده و تذكر ميدهيم.