ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٩٥ - رافعى محمد بن عبد الكريم بن فضل
رافعى حسين بن محمد بن جعفر
- بعنوان خالع مذكور افتاد.
رافعى عبد الكريم بن ابى سعيد
- محمد بن عبد الكريم بن فضل بن حسن فقيه شافعى قزوينى، ملقّب بامام الدين، مكنّى بابو القاسم، از اكابر علماى شافعيّه ميباشد كه در علوم دينى و ديگر علوم متداوله بىعديل و از تلامذه شيخ منتجب الدين قمى (متوفى بسال ٥٨٥ ه قمرى) بود و تأليفات بسيارى دارد:
١- الامالى الشارحة على مفردات الفاتحة ٢- الايجاز فى اخطار المجاز ٣- التدوين فى اخبار قزوين او فى علماء قزوين ٤ و ٥- شرح صغير و شرح كبير بر وجيز امام غزالى و نام اين شرح كبير فتح العزيز على كتاب الوجيز بوده و در جلالت مؤلف خود كافى و دو نسخه خطّى از آن بشماره ٢٣٧٨ و ٢٣٧٩ در كتابخانه مدرسه سپهسالار جديد تهران موجود است ٦- شرح مسند الشافعى ٧- العزيز فى شرح الوجيز كه بنوشته بعضى، نام اصلى همان شرح كبير مزبور موسوم بفتح العزيز است و از آن رو كه بزعم بعضى، لفظ عزيز جز بر قرآن مجيد نبايد اضافه شود آنرا فتح العزيز نامند ٨- فتح العزيز كه در دو فقره پنجم و هفتم فوق مذكور است ٩- المحرر يا محرر التدوين و ظاهر آن است كه غير از كتاب تدوين مذكور فوق است. رافعى با آن همه مراتب عاليه علمى داراى قريحه صافى شعرى هم بوده و از او است:
در جامه صوف بسته زنّار، چه سود |
در صومعه رفته دل ببازار، چه سود |
|
ز آزار كسان راحت خود ميطلبى |
يك راحت و صد هزار آزار، چه سود |
|