ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٠ - حافظ الدين عبد اللّه بن احمد
فضل و كمال قدم نهاد، در علم تاريخ و صناعت انشاء اشتهار يافته و در اثر تشويق امير تيمور گوركان تكميل كرد و مورد الطاف وى گرديد. بيست و هشت سال از سلطنت ميرزا شاهرخ گوركان را نيز دريافته و با شرف الدين على يزدى، شاه نعمت اللّه ولى، خواجه محمد پارسا، بهاء الدين نقشبند و نظائر ايشان معاصر و حتّى با بعضى از ايشان معاشر بود.
ذيل جامع التواريخ رشيدى كه بسال ١٣١٧ ه شمسى در تهران چاپ شده و كتاب زبدة التواريخ تأليف او است كه مطبوع طبع مورّخين و افاضل ميباشد و بحوادث جميع عالم و وقايع احوال بنى آدم بطور تفصيل مشتمل بوده و از آغاز خلقت تا سال هشتصد و نهم هجرت در قيد نگارش درآورده است و همين كتاب به تاريخ ابرو معروف و از آنرو كه تأليف آن بنام بايسنقر ميرزا بوده آن را زبدة التواريخ بايسنقرى هم گويند. حافظ گفتن او بجهت حافظ قرآن بودن و يا بجهت حفظ داشتن متن و سند صد هزار حديث بوده چنانچه در عنوان حافظ مذكور داشتيم. در وجه تسميه او به ابرو نيز گويند كه ابروى پيوسته و زيبا و خوشنمائى داشت باندازهاى كه نشان مخصوص و وسيله معرفى او شده بود و يا موافق نوشته بعضى، از ناحيه ابرى نام خراسان در حدود بسطام بوده و كمكم ابرى بابرو تحريف يافته است بهرصورت از اينجا مكشوف ميگردد كه لفظ ابرو بفتح الف بوده و ممدوده خواندن آن اشتباه و ناشى از قلّت تتبّع ميباشد و علاوه بر آن وزن اين شعر هم كه در تاريخ وفاتش گفتهاند شاهد مدّعا تواند بود.
بسال هشتصد و سى و چهار در شوال |
وفات حافظ ابرو بشهر زنجان شد |
|