است كه شرح حالش در كتب رجال مسطور و معنى آن فروشنده حلّ (بفتح حاى حطّى و تشديد لام بمعنى دوشاب و شيره است) و با خاى نقطه‌دار خواندن آن غلط و اشتباه است.

حلاوى سيد حيدر بن سليمان بن داود بن حيدر

- حلّى حسينى، مكنّى بابو الحسين، نخستين شاعر عصر خود بلكه امام شعراى عراق بشمار ميرود، فصاحت بيان و قوّت ايمان را جامع بود و بجهت كثرت اشعارى كه در مناقب و مصائب اهل بيت عصمت سلام اللّه عليهم اجمعين گفته به شاعر اهل بيت اشتهار يافته است و از آثار او است:

١- الدر اليتيم كه ديوان او ميباشد و در سال ١٣١٢ ه قمرى چاپ شده است ٢- العقد المفصل كه كتابى ادبى لغوى تاريخى انتقادى بوده و بسال ١٣٣١ ه قمرى در بغداد بطبع رسيده و صاحب ترجمه بسال ١٣٠٤ (غشد) ه قمرى در پنجاه و هشت سالگى وفات يافت، بسط زايد را محول بكتاب جنة المأوى حاجى ميرزا حسين نورى مى‌داريم.

(ص ٧٨٨ مط)

حلبى‌[١]

حلبى ابراهيم بن محمد بن ابراهيم‌

- حنفى حلبى، كه گاهى ابن الحلبى نيز گويند از اكابر علماى عامّه ميباشد كه در شام و بلاد مصر فقه و تفسير و حديث را تكميل كرد، پس باستانبول رفته خطيب جامع سلطان محمد فاتح‌

[١]- حلبى- با دو فتحه، منسوب بشهر حلب از بلاد شام است كه آب و هوا و خاكش پاكيزه و كثير الخيرات، مردمانش باهوش و ذكاوت و سليم القلب ميباشند. حلبى، در اصطلاح علماى رجال عبارت از محمد بن على بن ابى شعبه، برادرانش عبيد اللّه و عمران و عبد الاعلى، پدرشان على، عموزاده‌شان احمد بن عمر بن ابى شعبه و پدرش عمرو نيز احمد بن عمران است كه همه‌شان از روات اخبار هستند. لكن در دو تن اولى مشهور و اولين آن دو تن ديگر مشهورتر بوده و غير از دو تن آخرى همه‌شان از ثقات روات ميباشند بلكه بعضى از علماى رجال، عموم آل ابى شعبه را توثيق كرده‌اند و تحقيق اين مراتب را موكول بكتب رجاليه داشته و در باب كنى نيز بعنوان آل ابى شعبه بطور اجمال خواهيم نگاشت و در اينجا شرح حال بعضى از علما و افاضل را كه بهمين عنوان حلبى معروف و يا موصوف هستند ثبت اوراق نموده و تذكر ميدهد.