ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٣٩ - دولابى محمد بن صباح
دوسى على بن حسن
- مصرى نحوى لغوى، موصوف بهنائى، معروف بدوسى، منسوب بيكى از قبائل عرب است، اصول علم نحو را از بصريّين اخذ نمود و لكن بعقيده نحويّين كوفه بوده و از تأليفات او است:
١- الفريد ٢- مجرد الغريب در غرائب كلام عرب بروش كتاب العين خليل ٣- المنضد. سال وفات و مشخّصات ديگرش بدست نيامد. بلى پيش از زمان ابن النديم، متوفى بسال ٣٨٥ ه قمرى (شفه) كه اين ترجمه از اوست بوده و يا از معاصرين وى ميباشد.
از ياقوت حموى نقل است كه خط او را در روى كتاب منضد خود او كه بسال ٣٠٧ ه ق نوشته بوده ديده است. دوسى بكراع النمل نيز شهرت داشت كه بجهت كوچكى جثّه داراى اين لقب بوده است زيرا كه كراع در انسان پائينتر از زانو و در چارپايان پائينتر از كعب را گويند. (ص ١٢٤ ف و ٤٧٣ ت و غيره)
دولاب[١]
دولابى محمد بن احمد بن حماد بن سعد
- انصارى رازى دولابى، مكنّى بابو بشر، معروف بابو بشر دولابى، از علماى حديث و خبر و از دانشمندان تواريخ و سير بود. در تاريخ مواليد و وفات علما مصنّفات بسيارى دارد كه محل رجوع و استفاده اهل فنّ ميباشند و از آنجمله است:
الكنى و الاسماء من رجال الحديث كه بسال ١٣٢٢ ه قمرى در حيدرآباد دكن چاپ شده است. وى بسال ٣١٠ يا ٣٢٠ ه قمرى (شى يا شك) در موضع عرج نامى درميان مكّه و مدينه وفات يافت و ولادتش در سال ٢٢٤ (ركد) بوده است.
(ص ٨٥ ج ٢ كا و ٢٩٢ مط)
دولابى محمد بن صباح
- هراتىّ الاصل، بغدادىّ المسكن، مكنّى بابو جعفر، از محدّثين عامّه ميباشد كه علم حديث را از جمعى
[١]- دولاب- بفتح و ضم اول، ديهى است در رى و يكى ديگر در چهار فرسخى اهواز و هم موضعى است در شرقى بغداد كه آن را دولاب منازل گويند و يكى هم در وادى مرو كه دولاب خازن نامند و بعضى از منسوبين آن را (دولابى) مينگارد.